| ประเภทอาวุธ | ดาบ |
| ความหายาก | ★★★★★ |
...ขอพูดตรงๆ นะ ทีมของพวกแกแพ้ต่อ Z7 ในการฝึกซ้อมการต่อสู้เพราะพวกแกไม่ได้จบโรงเรียนทหาร และลิล ดอดจ์ไม่ได้เป็นครูฝึกของพวกแกหรือ?
เลิกอ้างได้แล้ว ไอ้หนู ฉันฝึกทหารใหม่อย่างพวกแกมานับไม่ถ้วน จนลืมนับแล้วว่ามีกี่คนที่ทำตัวเป็นพวกแพ้ โดยมาล้มเหลวเพราะมาพร่ำครวญเรื่องราวน่าสมเพชของตัวเอง
ดูหน้าพวกแกสิ! คิดว่าฉันจะเล่าเรื่องให้กำลังใจว่าการไม่มีวุฒิการศึกษาไม่ใช่เรื่องสำคัญหรือ? ฮ่า! ผิดแล้ว! ฉันเป็นครูฝึกของแก ไม่ใช่นักบำบัดขี้สงสารของแก! ฉันจะไม่มาทำให้แกรู้สึกดีขึ้นเพราะความล้มเหลวทางการศึกษา!
พูดถึงวุฒิการศึกษาแล้ว ฉันต้องบอกเลย — มันสำคัญจริงๆ
แต่ถ้าพวกแกไม่มี ก็มีทางออกให้จัดการได้
อย่างฉันเองก็กลายเป็นครูฝึกได้ ลองเดาดูว่าฉันทำยังไง?
ผิดอีกแล้ว! ฉัน, ซาโตะ โคโกะ ไม่เคยอ่านหนังสืออย่างเป็นชิ้นเป็นอันในชีวิตนี้ จริงๆ แล้วฉันเพิ่งได้เรียนรู้การเขียนแบบวิคตอเรียน เพราะคอร์สที่จัดบนตี้เจียง ตอนที่ฉันอายุเท่าพวกแก ฉันเป็นแค่นักทวงหนี้เร่ร่อนในนีโอ สึคุชิ!
หา? คุณไม่รู้ว่านักทวงหนี้คืออะไรเหรอ...? แหยะ ช่างเถอะ ฉันจะพูดให้เข้าใจง่ายๆ ละกัน คนที่ถูกจ้างไปจัดการหนี้ นั่นแหละงานของฉัน
ฉันทำแบบนั้นอยู่ราวๆ สามถึงสี่ปี ฉันก็เป็นทั้งคนช้ำและคนถูกชกอยู่บ่อยครั้ง ตราบใดที่ใครจ่ายหนี้ มันก็ไม่สำคัญสำหรับฉัน
ตอนฉันอายุยี่สิบกว่า ฉันคิดว่าจะทำแบบนั้นไปทั้งชีวิต... ไม่เคยคาดว่าอะไรใหญ่ๆ จะเกิดขึ้น
โอ้ ใช่... ไปเหยียบเท้าคนเข้า แต่ดันไปเหยียบผิดตัวจริงๆ ไม่ใช่บริษัทรักษาความปลอดภัยของกลุ่มผูกขาดธรรมดา แต่เป็นโอยาบุนใหญ่ตัวจริง
เฮ้อ นี่แหละเหตุผลที่ฉันคอยบอกให้พวกแกระวังสภาพแวดล้อมเวลาต่อสู้ ฉันเรียนรู้บทเรียนนั้นด้วยวิธีที่เจ็บปวดสุดๆ ดังนั้นรับคำเตือนจากฉันไว้เถอะ
วันนั้นอากาศดีมาก ฉันบุกล้อมบ่อนพนันนั้นกับพวกพ้องจากองค์กรประมาณยี่สิบกว่าคน ฝั่งตรงข้ามมีคนราวแปดคน ฉันคิดว่ามันคงเป็นเรื่องง่าย
แต่พวกนั้นสู้เหมือนสัตว์ที่ฮึกเหิม ครึ่งหนึ่งของพวกเราล้มลงในพริบตา ฉันหมดวิธีแล้ว แต่ทิ้งพี่น้องไว้ไม่ได้ เลยคิดไอเดียฉลาดๆ ขึ้นมา คือใช้ประตูหมุน...
ฉันทำยังไงล่ะ? เอ่อ ฉันแค่ปลดสลักล็อก แล้วทำให้มันหมุน... ยังไงก็ตาม ฉันก็ทำให้ศัตรูสองคนล้มลงในชั่วพริบตา พวกเราบางคนเริ่มช่วยเหลือและเราก็ไล่ที่เหลือกลับไป
มีอย่างหนึ่งที่ฉันคำนวณผิด ประตูหมุนเชื่อมต่อกับประตูที่ชั้นบน ซึ่งฟังดูไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่หัวหน้าดันเกิดไอเดียอยากมาดูความบันเทิงสดๆ พอจะสรุปก็คือ หางของเขาถูกหนีบ — หัวหน้าเองก็เป็นลูโป และเธอคงรู้ว่าพวกลูโปทำอะไรเมื่อใครมายุ่งกับหางพวกมัน
แล้วจากนั้นเกิดอะไรขึ้น? เฮ้อ ฉันต้องอธิบายให้ชัดอีกไหม? ฉันหนีไปชายแดนก่อนที่พวกมันจะใส่รองเท้าปูนให้ฉัน! ฉันลุยทำงานขนส่ง 2 ปี, งานสุขาภิบาล 4 ปี, และไล่ล่าค่าหัวอีก 3 ปี ตับฉันใกล้จะพัง และโชคก็พลิกผันเมื่อฉันมาถึง Endfield — ลูกค้ารายเก่าเขียนจดหมายแนะนำให้ฉัน ขอบคุณบิ๊กแกสสำหรับเรื่องนั้น
เอาล่ะ ตาคุณแล้ว เล่ามาแผนของคุณที่จะเอาชนะ Z7 ครั้งหน้าได้ไหม?
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
ตัวอย่างเหล็ก D96 ชิ้นที่ 4 ×16
อิกนิโอไซต์ ×8
แก่นสาร