| ประเภทอาวุธ | ดาบ |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
"หึ ฆ่าศิษย์หนุ่มของฉันไปใช่ไหมล่ะ? ทำไม?"
"โอ้... โอ้... นั่นศิษย์ของแกเหรอ? แหยะ มันเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด นี่คือวิธีที่มันเกิดขึ้น... หนุ่มน้อยฝีมือดีคนนั้นมาที่อารีน่าของเรา และชนะสิบครั้งติดต่อกัน เขาคงอยากจะสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองจากงานของเรา น่าเสียดายที่เราเป็นองค์กรที่แสวงหาผลกำไร ดังนั้น พวกเรา... ไม่ใช่ผมแน่นอน ส่งผู้ไกล่เกลี่ยสองสามคนไปพูดคุยกับเขา มันควรจะเป็นบทสนทนาที่ดีนะครับ แต่ อ่า... ไม่มีใครคาดคิดว่าอุบัติเหตุจะเกิดขึ้น..."
"ไร้สาระ"
"ถ้าอย่างนั้น... ผมคิดว่าท่านมีอิสระที่จะแก้ไขพวกเรานะครับ?"
"แกไม่ได้กังวลเรื่องอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด แกแค่ไม่คิดว่าเจ้าคุณตัวจริงจะมาปรากฏตัวต่อหน้าแกเท่านั้น... และเลิกทำตัวเป็นผู้ดีมีอารยธรรมและสุภาพได้แล้ว มันน่าขยะแขยง"
"นั่นค่อนข้างน่าเบื่อนะครับ ท่านว่าไหม?"
"น่าเบื่อ? บางทีฉันจะเล่าเรื่องของวงเวียนยางมะตอยให้แกฟัง"
"ผมพร้อมรับฟังครับ"
"ตอนแรก ไม่มีใครคิดว่าวงเวียนแห่งนี้จะมีจุดจบเช่นนี้ มันเริ่มจากเป็นโฮสเทลสำหรับทีมงานก่อสร้างถนน จากนั้นพวกสิงห์รถบรรทุกก็เริ่มพาครอบครัวมาอยู่ที่นี่ด้วย ถนนและเส้นทางขนส่งสินค้าได้กลายเป็นศูนย์ส่วนกลางการคมนาคมไปโดยปริยาย และผู้คนทุกประเภทก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามา ที่นี่จึงเริ่มมีการแข่งขันและการต่อสู้ใต้ดินเกิดขึ้น วงเวียนยังเป็นสถานที่ที่แกสามารถซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ทุกชนิด และแม้กระทั่งสินค้าฟุ่มเฟือย ในยุครุ่งเรือง วงเวียนคือศูนย์ส่วนกลางของทุกสิ่ง... ทั้งเงินทอง ความทะเยอทะยาน และพละกำลัง... แน่นอนว่าทุกคนต่างก็เคารพกฎพื้นฐาน"
"ฉันเป็นหนึ่งในทีมก่อสร้างถนนยุคบุกเบิก ฉันเห็นหย่อมบ้านตู้คอนเทนเนอร์แห่งนี้เติบโตจนมีขนาดเทียบเท่ากับเมืองอิสระ ภาพนั้นทำให้ฉันมีความสุข ฉันรู้สึกว่าวงเวียนแห่งนี้ก้าวล้ำหน้ากว่าทาลอสซิตี้ ที่พวกนั้นไม่มีวันสร้างเสร็จไปหลายขุม บางครั้งฉันก็คิดว่าฉันหมกมุ่นกับ ‘เกียรติภูมิส่วนรวม’ มากเกินไป บางทีการย้ายไปอยู่กับสหภาพแรงงานอาจจะดีต่อตัวฉันเอง แกเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดไหม?"
"โอ้ แน่นอนครับ ผมเข้าใจดีเลยล่ะ"
"ไม่เลย ไอ้หนู ดูสารรูปตัวเองสิ ฉันไม่คิดว่าแกเป็นคนประเภทที่จะเข้าใจความหมายของคำว่าเกียรติภูมิ แกสนแค่ความดีจอมปลอมผิวเผิน ฉันไม่โทษแกหรอก ตอนนี้วงเวียนมันเต็มไปด้วยคนแบบแก... อย่างไอ้พวกครึ่งหน้ากับซินญอร์ทอมมาซิโน... คนดีๆ ออกไปหมดตอนที่เราหยุดสร้างถนน และที่นี่ก็ไม่ได้เป็นศูนย์ส่วนกลางโครงการโครงสร้างพื้นฐานอีกต่อไป แล้วคนอื่นๆ ก็ย้ายเข้ามา คนแบบแก พวกที่ไม่เคารพกฎเกณฑ์หรือขอบเขตใดๆ พวกแกเปลี่ยนวงเวียนให้กลายเป็นส้วม..."
"เป็นเรื่องเล่าที่น่าสนใจมากครับท่าน ตอนที่ผมตัดสินใจพาพรรคพวกมาที่วงเวียนเพื่อทำมาหากิน ผมได้ตรวจสอบสถานที่แห่งนี้อย่างพิถีพิถันที่สุด ผมได้รับใบอนุญาตประกอบการอย่างถูกกฎหมายจากมีซโก้ อินดัสทรีส์ และได้ไปเยี่ยมเยียนองค์กรท้องถิ่นทุกแห่งอย่างให้เกียรติ ผมเชื่อว่าผมได้ทำทุกขั้นตอนอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อรับประกันความอยู่รอดของกิจการเล็กๆ ของเรา พูดตามตรง ผมตั้งใจที่จะถอนตัวจากอดีตที่น่ากังขาและเริ่มต้นธุรกิจที่สุจริต เช่นเดียวกัน องค์กรของผมก็ยึดมั่นในกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด... แต่ทำไมท่านถึงพูดเหมือนกับว่าผมเป็นคนทำลายกฎล่ะครับ? มันไม่ควรจะเป็นลูกศิษย์หัวรั้นของท่านหรอกหรือ?"
"กฎรึ? มันมีกฎอยู่เพียงข้อเดียวเท่านั้น ปฏิบัติต่อตัวเอง *และ* ผู้อื่นในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน... นี่คือกฎข้อเดียวที่คนอย่างแกจะไม่มีวันเข้าใจ"
"หือ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะครับ ท่านเพิ่งจะแต่งขึ้นมาเองหรือเปล่า?"
"ไม่หรอก เด็กน้อยเอ๋ย ข้าเป็นคนเขียนกฎนี้เอง และข้าก็สู้มานานมากเพื่อปกป้องมัน"
"ผมคิดว่าผมเริ่มเข้าใจแล้ว คุณเป็นหนึ่งใน ‘วีรบุรุษสวมหน้ากาก’... ฮะ! ผมเคยคิดว่าคนแบบคุณมีอยู่แค่ในหนังสือเด็ก... พูดกันตามตรง ตอนผมเป็นเด็ก ผมเคยอยากเป็นแบบคุณอยู่เหมือนกัน เคยมีช่วงเวลาที่ผมคิดเล่น ๆ ว่าถ้าผมเกิดเร็วกว่านี้สักร้อยปี ผมจะกลายเป็นหนึ่งในวีรบุรุษที่ยุติสงครามแองเกลอยครั้งที่หนึ่งได้ไหม แต่ถึงอย่างนั้น ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ คุณลุง สมัยของวีรบุรุษมันจบไปนานแล้ว เราต้องใช้วิธีอื่นเพื่อให้ได้ชื่อเสียงโด่งดัง"
"ฮึ ข้าไม่ใช่วีรบุรุษหรอก แค่คนแก่โง่ ๆ ที่จะสู้ก็ต่อเมื่อหมดความอดทนจริง ๆ เท่านั้น แต่พวกชั่วช้าอย่างเจ้า ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อชัยชนะน่ะ เลวร้ายยิ่งกว่าอีก"
"พูดได้ดีมากครับ คุณลุง งั้นจากนี้ไป บางทีเราอาจให้ ‘อาวุธ’ ของเราพูดแทนคำพูดก็แล้วกัน"
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
ตาข่ายคัดกรองแทคยอน ×16
หินอู่หลิง ×8
แก่นสาร