| ประเภทอาวุธ | ดาบ |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
ดึกดื่นคืนนั้น คุณเห็นควันลอยพวยพุ่งออกมาจากโรงตีเหล็กข้างบ้าน เสียงค้อนกระแทกลงบนทั่งกังวานก้องไปไกลถึงสามช่วงตึก มันคือเสียงที่ดังอย่างตั้งใจ มันดังสนั่น
"เธอกำลังพยายามพิสูจน์อะไร?" คุณไม่อยากใส่ใจ แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเจ้าเพี้ยนข้างบ้านเอาแต่พึมพำถึงการสร้างงานชิ้นสำคัญที่ใกล้เสร็จสมบูรณ์ของเธอ ดังนั้น คุณจึงหันหลังกลับ มุ่งหน้าไปยังบ้านข้างๆ พลางสวมแจ็กเก็ตไปด้วย และบ่นกับตัวเองว่า "ขอทาลอสอย่าให้เธอหลอมมันขึ้นมาสำเร็จเลย"
สะเก็ดไฟเรืองแสงลอยลอดผ่านช่องประตูโรงตีเหล็กออกมา ตอนนี้คุณเริ่มเสียใจที่สวมแจ็กเก็ต เพราะสถานที่แห่งนี้ร้อนระอุเสียจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟยังล่อให้พาคนจรข้างถนนที่อยู่ห่างออกไปสามช่วงตึกให้เดินเข้ามา นางสวมเสื้อผ้าที่โปร่งเบากว่า และเริ่มเย้ยหยันคุณตั้งแต่แรกเห็น
"ไอ้โง่เอ๊ย ดูสภาพตัวเองสิ ใส่เสื้อซะหนาเลย ครั้งสุดท้ายที่เจ้าจุดเตาหลอมในโรงตีเหล็กของเจ้าคือเมื่อไหร่กัน?" คนจรข้างถนนมักพูดจาแบบนี้มาตั้งแต่ยังเล็ก ถ้อยคำที่หลุดออกจากปากนางนั้นร้ายกาจปานยาพิษ
คุณเมินเฉยต่อถ้อยคำเหล่านั้นแล้วผลักประตูเข้าไป ทั้งบ้านสว่างวาบไปด้วยแสงไฟจากเตาหลอม ยัยเพี้ยนนั่นยืนอยู่ข้างเตา และเมื่อเห็นคุณทั้งสองก้าวเข้ามาในโรงตีเหล็ก นางก็หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง
"สายไปแล้ว! ข้าจะเป็นผู้มอบชีวิตให้แก่อาวุธชิ้นนี้เอง!" หญิงเพี้ยนทั้งตัวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ สิ่งที่คุณเห็นบนใบหน้าของนางมีเพียงความศรัทธาอันคลั่งไคล้เท่านั้น
คนจรข้างถนนขยับเข้าไปใกล้เตาหลอม และเพ่งมองเฟอร์เรียมที่ร้อนเดือดพล่าน น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นจริงจังขณะเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้: "แย่แล้วล่ะ นางจะหลอมมันจริงๆ"
ความอิจฉาพุ่งพล่านขึ้นมาจากภายในท้องของคุณ จนคุณรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา
คุณทั้งสองเกลียดชังกันเข้ากระดูกดำ แต่ครั้งหนึ่งพวกคุณทั้งสามเคยเป็นเพื่อนรักกัน คุณลืมไปแล้วว่าความเกลียดชังนั้นเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร หรือบางทีอาจเป็นเพราะพวกคุณเติบโตมาด้วยกัน แม้แต่ค่ำคืนมากมายที่พวกคุณเคยนั่งดื่มร่วมกันก็ยังเลือนหายไปจากความทรงจำ สิ่งเดียวที่คุณยังจำได้คือคำพยากรณ์ที่แพร่สะพัดไปทั่วเซชกา: "อาวุธในตำนานจะถือกำเนิดขึ้นในฤดูหนาวนี้ และมีเพียงสามช่างตีเหล็กเท่านั้นที่จะมีโอกาสทำสำเร็จ" และด้วยโชคชะตา (หรืออาจเป็นหายนะ) ก็ปรากฏว่า พวกคุณทั้งสามคือช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดของเมืองนี้
นับตั้งแต่นั้น พวกคุณทั้งสามก็หมกมุ่นอยู่กับการหลอมอาวุธในตำนานให้ได้ก่อนอีกสองคน ทุกการพบเจอกลายเป็นการวางแผนและการพยายามเล่นงานอีกฝ่ายจนเละ เพื่อขับไล่พวกเขาออกจากเมือง
ในเวลานี้ ทั้งคุณและคนจรข้างถนนต่างก็ไร้คำพูด ช่างตีเหล็กผู้ชำนาญเพียงเหลือบมองกองไฟก็ย่อมรู้ได้ถึงพลังอำนาจอันมหาศาลที่มันกักเก็บไว้ หญิงเพี้ยนทำงานกับที่สูบลม เพื่อเร่งอุณหภูมิของเตาหลอมให้สูงขึ้น แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามเพียงใด เตาก็ไม่ร้อนขึ้นอีก เธอถอนหายใจ พลางเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้า
สีหน้าของคนจรมืดหม่นลง ขณะเอ่ยเย้ยหยันว่า: "เจ้าต้องล้มเหลวแน่นอน"
ทว่าหญิงเพี้ยนกลับไม่แม้แต่จะชายตามองคุณ เธอเพียงหัวเราะออกมา: "ไม่เลยสักนิด!" และทันใดนั้น เธอก็กรีดคอตัวเอง โลหิตอันร้อนแรงพุ่งทะลักออกมาราวกับลาวา ไหลรินเข้าสู่เตาหลอม
คุณและคนจรข้างถนนยื่นมือออกไปพร้อมกัน แต่ก็สายเกินไป หญิงเพี้ยนคนนั้นร่วงตกลงไปในเตาหลอม และเสียงระเบิดดังกึกก้องสะท้อนทั่วทั้งเมือง เปลวเพลิงพุ่งทะลักออกจากห้องเตาหลอม แผ่ลามไปทั่วทั้งโรงตีเหล็ก เปลวไฟคำรามเกรี้ยวกราดยิ่งขึ้น ราวกับตั้งใจจะกลืนกินค่ำคืนนี้ให้สิ้นไป แม้แต่ท้องฟ้ายังสะท้านหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น และรีบเทหิมะมหาศาลลงมาเพื่อดับไฟ
เมื่ออุณหภูมิยังคงพุ่งทะยานขึ้นไม่หยุด คุณเหลือบมองคนจรเพื่อรอถ้อยคำบางอย่าง แต่ด้วยความเข้าใจที่สั่งสมกันมาหลายสิบปี มันบอกได้เองว่าไม่จำเป็นต้องมีคำใดเอื้อนเอ่ย
คุณก้าวเข้าใกล้กองไฟ เมินเฉยต่อบาดแผลไฟลวก และลงมือสูบลมเตาหลอมอีกครั้ง อาวุธที่เพิ่งถือกำเนิดภายในเตาหลอมส่งเสียงฮัมครวญคราง มันยังไม่ร้อนพอ อุณหภูมิยังต่ำเกินไป มันเรียกร้องเปลวไฟที่ร้อนแรงพอจะเจาะทะลุฟากฟ้าได้ คนจรยิ้มเยาะ ขณะที่คุณเห็นเปลวเพลิงเต้นระบำในดวงตาของนาง ไฟที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความทะเยอทะยาน เปลวไฟนั้นพรั่งพรูออกจากดวงตาของนาง และกลืนกินร่างของนางไปทั้งสิ้น คุณไม่มีเวลาแม้จะเศร้าโศกเสียใจ เพราะพายุหิมะของค่ำคืนนั้นเกรี้ยวกราดไม่หยุดยั้ง มันพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อดับเปลวไฟของพวกคุณ
คุณคือไอ้โง่ประจำกลุ่ม ผู้ที่ไม่เคยเชี่ยวชาญเวทเลยสักนิด หนทางเดียวที่คุณมีคือควบคุมที่สูบลมให้ดียิ่งขึ้น เพื่อเร่งเปลวไฟให้ลุกแรง หลายปีแห่งประสบการณ์ทำให้คุณกลายเป็นผู้ชำนาญในการรักษาเปลวเพลิงให้ลุกโชนไม่ดับมอด ที่สูบลมขยายตัวและปล่อยลมหายใจออกมา ขณะที่เปลวไฟก็เต้นระบำและคำรามก้อง เปลวไฟเลียผิวหนังของคุณ และมันค่อยๆ ละลายลงเหมือนขี้ผึ้งที่กำลังหลอมเหลว แต่เพียงแค่ความคิดที่ว่าอาวุธกำลังเติบโตขึ้นเป็นรูปร่างสมบูรณ์ ก็ทำให้คุณเปี่ยมด้วยความปลาบปลื้ม และเผยรอยยิ้มแห่งความพึงใจออกมา
เจ็บหรือเปล่าล่ะ? มันเจ็บปวดน้อยกว่าการต่อสู้ครั้งสุดท้าย เมื่อหญิงเพี้ยนกัดฉีกชิ้นเนื้อจากใบหน้าของคุณเสียอีก
ก่อนที่เปลวไฟจะกลืนกินคุณไปจนหมด คุณก็นึกขึ้นได้ถึงเสียงหัวเราะร่าเริงของพวกเธอในโรงเตี๊ยม
บางทีเปลวไฟอาจไม่อาจต้านทานพายุหิมะที่โหมกระหน่ำตลอดทั้งคืนได้ และอาจไม่เหลือร่องรอยของพวกคุณทั้งสามหลังจากไฟไหม้โรงตีเหล็ก ถึงกระนั้น คุณก็รู้ดีว่าจะยังคงเหลือเตาผิงอยู่ และภายในนั้นจะมีดาบที่สามารถผ่าทุกสิ่งในโลกนี้ออกจากกันได้
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
ตัวอย่างเหล็ก D96 ชิ้นที่ 4 ×16
หินอู่หลิง ×8
แก่นสาร