| ประเภทอาวุธ | ยูนิตเวท |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
ครั้งหนึ่ง ข้าเคยสับสนกับชีวิตอยู่เหมือนกัน สนามต่อสู้ใต้ดินแห่งวงเวียนยางมะตอยมักเป็นสิ่งแรกที่ผู้คนร่างสูงใหญ่แบบข้าคิดถึงเสมอ แต่ความรกร้างของที่นั่นทำให้ข้าช็อก มันไม่ใช่สถานที่ที่ข้าอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เลย ดังนั้นข้าจึงมุ่งหน้าไปยัง ลา ฟานโตมา เมืองแห่งโอกาส และศูนย์รวมของเหล่าผู้มั่งคั่งและมีชื่อเสียง! ที่นั่นมีการประชุมร่วมของแก๊งค้ายา เวทีเสวนา และงานแสดงสินค้า! ทุกอย่าง!
......
หนึ่งปีผ่านไป ข้าใช้เงินเก็บทั้งหมดซื้อยานพาหนะคันหนึ่ง พ่อค้าผู้ใจบุญช่วยข้าแปลงมันให้กลายเป็นร้านอาหารพเนจร ซึ่งก็คือเจ้านี่ตรงหน้าพวกเจ้าพอดี และข้าเรียกมันว่า "เรือ" ก็เพราะมันอยู่ติดทะเล ส่วน "ท่าเรือ" ของข้าก็คือที่ที่ข้าจอด "เรือ" นั่นเอง ตอนนั้นข้ายังหาผู้ช่วยมาร่วมงานได้ไม่กี่คน และทำเงินมหาศาลระหว่างงานเทศกาลออบซิเดียน ตอนที่ทั้งเมืองแน่นขนัดไปด้วยนักท่องเที่ยว
......
แต่สองปีต่อมา ข้าก็พบว่ามีคนหันมาทำสิ่งเดียวกันกับข้ามากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาขับรถบรรทุกขึ้นมาที่นี่ แล้วก็เริ่มขายของให้นักท่องเที่ยว เทศกาลออบซิเดียนสร้างและก็ทำลายโชคชะตาของข้า... พวกเขาสร้างโรงแรมหรูหรามากขึ้นเรื่อยๆ แต่ทำไมข้ากลับมีลูกค้าน้อยลงทุกที? ในปีนั้น ข้าเห็นเฟไลน์คนหนึ่งที่มีชะตากรรมไม่ต่างจากข้า เขาทุ่มทรัพย์สมบัติทั้งหมด แล้วสุดท้ายก็เหลือแค่ความว่างเปล่า...
......
สามปีผ่านไป ข้าไม่รู้เลยว่าจะประคองตัวให้อยู่รอดได้นานแค่ไหน รายได้ลดน้อยลงทุกที และเจ้าเปอร์โรนั่นยิ่งทำให้แย่เข้าไปอีก! เจ้าหมาบัดซบคอยจอดรถขายอาหารของมันตรงข้ามกับข้า แล้วมันยังกล้ามาบอกลูกค้าของข้าว่า ข้าใกล้เจ๊งเต็มทีแล้ว... ข้าแทบอยากฆ่าเจ้าหมาโสโครกนั่นให้สิ้นซาก
......
ท้ายที่สุดก็เหลือเพียงข้าคนเดียวอยู่บน "เรือ" ข้าเริ่มเก็บของ และคิดจะขับ "เรือ" กลับบ้าน แต่นั่นก็เป็นปีเดียวกันที่ลาฟานโตมาโดนคลื่นยักษ์ถล่ม... เมื่อหายนะสิ้นสุด ทีมกู้ภัยการแพทย์ของ Endfield ก็มาถึง... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับร้านของข้าด้วยเล่า? มันไม่เกี่ยวเลยสักนิด แต่คืนนั้นข้าเดินออกมา แล้วได้ยินพวกเจ้าหน้าที่ Endfield เอ่ยชื่นชมความงดงามราวดวงดาวของสถานที่แห่งนี้ ข้ามองไปรอบๆ แล้วเห็นชายหาดมืดมิดที่เกลื่อนกลาดไปด้วยเปลือกหอยซึ่งถูกคลื่นยักษ์ซัดขึ้นมา บางอันก็เปล่งแสงเรืองอ่อนละมุนออกมา ทันใดนั้นข้าก็นึกขึ้นได้ว่า เราเคยเห็นภาพเหล่านี้เมื่อครั้งที่เทศกาลเพิ่งเริ่มจัด และผู้คนยังมีเพียงไม่กี่กลุ่ม ข้าจึงเกิดไอเดียขึ้นมา วันถัดมาก็นำ "เรือ" ของข้าไปจำนอง ซื้อเปลือกหอยเรืองแสงมา แล้วตกแต่งมันด้วยเครื่องประดับสารพัด ใช่แล้ว เจ้ากำลังถือสิ่งเดียวกันกับที่ข้าสร้างขึ้นอยู่นี่เอง แล้วจากนั้นเกิดอะไรขึ้น? เอาล่ะ ตอนนี้เรามี "ท่าเรือ" มากขึ้น และ "เรือ" ของข้าก็แล่นไปอย่างราบรื่น
จะบอกอะไรให้ ข้ากำลังวางแผนจะทำสัญญาครอบครองชายหาดแห่งนี้ ใช่แล้ว ชายหาดตรงใต้ฝ่าเท้าของเจ้านี่แหละ ข้าจะบดเปลือกหอยพวกนี้ลง แล้วสร้างชายฝั่งอีฟเวนโกลว์ ขึ้นมา! ข้ายังคิดชื่อไว้แล้วด้วย ความฝันแห่งทะเลละอองดาว บางทีผู้จัดงานเทศกาลออบซิเดียนอาจเลือกชายหาดของข้าเป็นสถานที่จัดอีเวนต์ค่ำคืนครั้งถัดไปก็เป็นได้ อย่าลืมแวะมาล่ะ เพราะข้าจะให้ราคาพิเศษสุดๆ เลย
ว่าแต่... แล้วเจ้าเปอร์โรสุนัขโสโครกนั่นเป็นยังไงบ้างน่ะหรือ? อ๋อ มันอยู่นั่นไง ตอนนี้เรากลายเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว ทำไมข้าถึงเลือกมันน่ะหรือ? ก็เพราะพ่อค้าในลาฟานโตมาน่ะ ล้วนยึดถือการช่วยเหลือกันและกันทั้งนั้น และนี่แหละ คือวิธีที่พวกเราสร้างสถานที่แห่งนี้ขึ้นมา
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
น้ำยาขึ้นรูปควอแดรนท์ ×16
อิกนิโอไซต์ ×8
แก่นสาร