| ประเภทอาวุธ | ดาบใหญ่ |
| ความหายาก | ★★★★★★ |
นัคเซเรอร์ทรุดลงสู่พื้น ดาบใหญ่ของเขาถูกวางทอดไว้เบื้องหน้า
เขาเร่ร่อนในดินแดนป่าร้างอยู่หลายวัน เขาครุ่นคิดถึงผู้คนที่ล้มตายใต้คมดาบของเขา และดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังซึ่งจับจ้องไปยังเขาของเขา ซาร์คัซผู้นั้นเคยชินกับสายตาแห่งความเกลียดชังแล้ว ความชิงชังอันขมขื่นต่อสิ่งมีชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ว่าจะต้องเป็นผู้ปลิดชีพพวกเขา นัคเซเรอร์ต้องเพียงแค่กัดกินผู้ที่เกลียดชังเขาเท่านั้น ถึงจะบรรเทาความเจ็บปวดได้
ขาของเขาบวมเป่ง และร้อนเสียจนเขาคิดว่ามันกำลังจะละลายหลุดออกมา โดยไม่ทันรู้ตัว กระดูกสันหลังของเขาก็งอคดเพราะความเจ็บปวดจากความหิวและการผุพังไม่รู้จบ เมื่อครั้งที่เขารับกระบี่น้ำแข็งจากบรรพชน เขาสาบานว่าจะถนอมมันดั่งชีวิตของตน แต่บัดนี้ ความปรารถนาเดียวของเขาคือการหาสถานที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่ แล้วแลกเปลี่ยนเพื่อนเก่าเล่มนี้เพื่อขอน้ำสะอาดและอาหารสักหน่อย
ทว่าในหมู่บ้านร้างนั้นกลับไม่มีสิ่งใดเลย นัคเซเรอร์ กำลังจะก้าวออกไป แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงเย้ยหยัน หยาบคาย และเสียดแทง
"เฮ้ ซาร์คัซ ดาบนั่นขายหรือเปล่า?"
"...พวกแกเป็นใครกัน? ทหารรับจ้าง หรือพวกทำลายล้าง?"
"ฮึ่ม มันสำคัญตรงไหนกัน? ถ้าเก่งพอ เราจะซื้อเจ้าไปด้วยเลย ไอ้เขาปีศาจ"
นัคเซเรอร์ที่อิดโรยไม่ได้ปฏิเสธ เขากำมืออย่างแผ่วเบา แล้วตรวจดูว่าท่อนแขนยังเหลือเรี่ยวแรงอยู่เพียงใด "ที่เจ้าว่า‘ดีพอ’... หมายความว่าอย่างไร?"
"เห็นก้อนหินนั่นไหม? ผ่ามันออกครึ่งหนึ่งซะ!"
"แน่นอน ดูนี่ให้ดี"
ก้อนหินนั้นใหญ่พอที่ต้องใช้เขาสองคน กางแขนออกกว้างเต็มที่จึงจะโอบรอบมันได้ มันเหมือนอยู่ในหมู่บ้านนี้มาหลายปีแล้ว เพราะเต็มไปด้วยลายวาดของเด็กๆ และตัวอักษรบางส่วนที่เลือนรางอ่านไม่ออก นัคเซเรอร์จ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกะระยะในใจ
เขายืดกายตรง แล้วชูดาบขึ้นสูงสุดกำลังทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ เมื่อฝุ่นควันจางลง เขาก็ประหลาดใจที่พบว่ามีถ้ำซ่อนอยู่ใต้ก้อนหินนั้น
และมีดวงตาคู่แล้วคู่เล่าจับจ้องเขากลับมาจากในถ้ำนั้น สายตาเหล่านั้นสั่นระริกไปด้วยความหวาดหวั่นและความกลัว พวกเขาอ่อนแอกว่า และเต็มไปด้วยความสิ้นหวังยิ่งกว่าเขาเสียอีก ฝูงชนที่อยู่เบื้องหลังนัคเซเรอร์หัวเราะเสียงดัง พร้อมก้าวเข้ามาใกล้
"ฮ่า! นั่นเกินพอแล้ว เจ้าคือของเราแล้ว ไอ้เขาปีศาจ เจ้ามีค่าตัวเท่าไหร่? บอกมาเลย"
"ข้าเป็นทหารรับจ้าง ไม่ใช่เพชฌฆาต"
หลังจากความเงียบชั่วครู่ การเย้ยหยันก็ระเบิดขึ้นอีกครั้ง
"ไม่ใช่เพชฌฆาตงั้นรึ? ฮ่า! ไอ้นี่กล้าเรียกตัวเองว่าไม่ใช่เพชฌฆาต! เจ้าพวกซาร์คัซอาจร่ำรวยก็จริง แต่พวกเจ้าก็ยังทำงานฆ่าคนอยู่นั่นแหละ อย่ามาเทศน์ใส่พวกเราเลย ไอ้ปีศาจประหลาด!"
พวกนั้นพูดถูก งานทหารรับจ้างไม่เคยสะอาด เขาเคยฆ่ามาแล้ว และเขาไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ สำหรับสิ่งที่ตนได้ทำ
แต่สายตาที่จ้องออกมาจากในถ้ำ กลับจับจ้องไปยังเขาของเขาไม่ละไปไหน ความเงียบนั้นหนักหน่วงเสียจนเริ่มทำให้เขาเจ็บปวด
เมื่อเขาก้าวผ่านประตูจักรวาลมานานกว่าสิบปีนั้น เขาคิดว่าเขาจะไม่ต้องเห็นสายตาเหล่านั้นอีกแล้ว
"ดาบเล่มนี้ไม่ขาย"
นัคเซเรอร์สูดลมหายใจลึกครั้งหนึ่ง แล้วชูอาวุธยักษ์ของเขาขึ้นสู่ฟ้า
"ซาร์คัซคนนี้ก็ไม่ขายเช่นกัน"
......
ร่างอิดโรยและหิวโหยของนัคเซเรอร์ยังคงฝ่าฟันต่อไปในความว่างเปล่าแห่งดินแดนป่าร้างนั้น
ทาลอส-II ยังมิได้ถึงจุดที่ซาร์คัซต้องขายอาวุธของตน
ตั๋วทอง ×2,200
แม่พิมพ์หล่อ ×5
คัลโคนิกซ์ ×3
ออโรนิกซ์ ×5
แม่พิมพ์หล่อหนัก ×20
อัมโบรนิกซ์ ×5
นาโนเฟลคสามเฟส ×16
หินอู่หลิง ×8
แก่นสาร