เฉิน เชียนยู
กายภาพ 
การ์ด ดาบ | ความหายาก | ★★★★★ |
|---|---|
| แอตทริบิวต์หลัก | ความคล่องตัว |
| ประเภทอาวุธ | ดาบ |
| CV（อังกฤษ） | Rebecca Hanssen |
| CV（ญี่ปุ่น） | Suzushiro Sayumi |
| CV（เกาหลี） | Jeong Hae-eun |
| CV（จีน） | MAO |
แท็กการต่อสู้
คุณสมบัติ
การเติบโตของแอตทริบิวต์
| Lv. | ทะลุขีดจำกัด |  พลัง |  ความคล่องตัว |  ปัญญา |  จิตใจ |  HP สูงสุด |  พลังโจมตี |  พลังป้องกัน |  อัตราคริ | ความเร็วโจมตี |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 0 | 10.8 | 20.6 | 8.9 | 9.7 | 500 | 30 | 0 | 5.0% | 1 |
| 2 | 0 | 11.9 | 22.3 | 9.7 | 10.6 | 556 | 33 | 0 | 5.0% | 1 |
| 3 | 0 | 12.9 | 24.0 | 10.6 | 11.6 | 612 | 36 | 0 | 5.0% | 1 |
| 4 | 0 | 14.0 | 25.7 | 11.5 | 12.5 | 668 | 39 | 0 | 5.0% | 1 |
| 5 | 0 | 15.1 | 27.4 | 12.3 | 13.5 | 724 | 42 | 0 | 5.0% | 1 |
| 6 | 0 | 16.2 | 29.1 | 13.2 | 14.4 | 781 | 45 | 0 | 5.0% | 1 |
| 7 | 0 | 17.2 | 30.8 | 14.0 | 15.4 | 837 | 48 | 0 | 5.0% | 1 |
| 8 | 0 | 18.3 | 32.5 | 14.9 | 16.3 | 893 | 51 | 0 | 5.0% | 1 |
| 9 | 0 | 19.4 | 34.2 | 15.8 | 17.3 | 949 | 54 | 0 | 5.0% | 1 |
| 10 | 0 | 20.5 | 35.9 | 16.6 | 18.2 | 1005 | 57 | 0 | 5.0% | 1 |
| 11 | 0 | 21.5 | 37.6 | 17.5 | 19.2 | 1061 | 60 | 0 | 5.0% | 1 |
| 12 | 0 | 22.6 | 39.3 | 18.4 | 20.1 | 1117 | 63 | 0 | 5.0% | 1 |
| 13 | 0 | 23.7 | 41.0 | 19.2 | 21.0 | 1173 | 66 | 0 | 5.0% | 1 |
| 14 | 0 | 24.8 | 42.7 | 20.1 | 22.0 | 1230 | 69 | 0 | 5.0% | 1 |
| 15 | 0 | 25.9 | 44.4 | 21.0 | 22.9 | 1286 | 72 | 0 | 5.0% | 1 |
| 16 | 0 | 26.9 | 46.0 | 21.8 | 23.9 | 1342 | 75 | 0 | 5.0% | 1 |
| 17 | 0 | 28.0 | 47.7 | 22.7 | 24.8 | 1398 | 78 | 0 | 5.0% | 1 |
| 18 | 0 | 29.1 | 49.4 | 23.6 | 25.8 | 1454 | 81 | 0 | 5.0% | 1 |
| 19 | 0 | 30.2 | 51.1 | 24.4 | 26.7 | 1510 | 84 | 0 | 5.0% | 1 |
| 20 | 0 | 31.2 | 52.8 | 25.3 | 27.7 | 1566 | 87 | 0 | 5.0% | 1 |
| 21 | 1 | 32.3 | 54.5 | 26.1 | 28.6 | 1622 | 90 | 0 | 5.0% | 1 |
| 22 | 1 | 33.4 | 56.2 | 27.0 | 29.6 | 1679 | 93 | 0 | 5.0% | 1 |
| 23 | 1 | 34.5 | 57.9 | 27.9 | 30.5 | 1735 | 96 | 0 | 5.0% | 1 |
| 24 | 1 | 35.6 | 59.6 | 28.7 | 31.5 | 1791 | 99 | 0 | 5.0% | 1 |
| 25 | 1 | 36.6 | 61.3 | 29.6 | 32.4 | 1847 | 102 | 0 | 5.0% | 1 |
| 26 | 1 | 37.7 | 63.0 | 30.5 | 33.3 | 1903 | 105 | 0 | 5.0% | 1 |
| 27 | 1 | 38.8 | 64.7 | 31.3 | 34.3 | 1959 | 108 | 0 | 5.0% | 1 |
| 28 | 1 | 39.9 | 66.4 | 32.2 | 35.2 | 2015 | 111 | 0 | 5.0% | 1 |
| 29 | 1 | 40.9 | 68.1 | 33.1 | 36.2 | 2071 | 114 | 0 | 5.0% | 1 |
| 30 | 1 | 42.0 | 69.8 | 33.9 | 37.1 | 2128 | 117 | 0 | 5.0% | 1 |
| 31 | 1 | 43.1 | 71.5 | 34.8 | 38.1 | 2184 | 120 | 0 | 5.0% | 1 |
| 32 | 1 | 44.2 | 73.2 | 35.6 | 39.0 | 2240 | 123 | 0 | 5.0% | 1 |
| 33 | 1 | 45.2 | 74.9 | 36.5 | 40.0 | 2296 | 126 | 0 | 5.0% | 1 |
| 34 | 1 | 46.3 | 76.6 | 37.4 | 40.9 | 2352 | 129 | 0 | 5.0% | 1 |
| 35 | 1 | 47.4 | 78.3 | 38.2 | 41.9 | 2408 | 132 | 0 | 5.0% | 1 |
| 36 | 1 | 48.5 | 80.0 | 39.1 | 42.8 | 2464 | 135 | 0 | 5.0% | 1 |
| 37 | 1 | 49.6 | 81.7 | 40.0 | 43.8 | 2520 | 138 | 0 | 5.0% | 1 |
| 38 | 1 | 50.6 | 83.4 | 40.8 | 44.7 | 2577 | 141 | 0 | 5.0% | 1 |
| 39 | 1 | 51.7 | 85.1 | 41.7 | 45.7 | 2633 | 144 | 0 | 5.0% | 1 |
| 40 | 1 | 52.8 | 86.8 | 42.6 | 46.6 | 2689 | 147 | 0 | 5.0% | 1 |
| 41 | 2 | 53.9 | 88.5 | 43.4 | 47.5 | 2745 | 150 | 0 | 5.0% | 1 |
| 42 | 2 | 54.9 | 90.2 | 44.3 | 48.5 | 2801 | 153 | 0 | 5.0% | 1 |
| 43 | 2 | 56.0 | 91.9 | 45.1 | 49.4 | 2857 | 156 | 0 | 5.0% | 1 |
| 44 | 2 | 57.1 | 93.6 | 46.0 | 50.4 | 2913 | 159 | 0 | 5.0% | 1 |
| 45 | 2 | 58.2 | 95.3 | 46.9 | 51.3 | 2969 | 162 | 0 | 5.0% | 1 |
| 46 | 2 | 59.3 | 97.0 | 47.7 | 52.3 | 3026 | 165 | 0 | 5.0% | 1 |
| 47 | 2 | 60.3 | 98.7 | 48.6 | 53.2 | 3082 | 168 | 0 | 5.0% | 1 |
| 48 | 2 | 61.4 | 100.4 | 49.5 | 54.2 | 3138 | 171 | 0 | 5.0% | 1 |
| 49 | 2 | 62.5 | 102.1 | 50.3 | 55.1 | 3194 | 174 | 0 | 5.0% | 1 |
| 50 | 2 | 63.6 | 103.8 | 51.2 | 56.1 | 3250 | 177 | 0 | 5.0% | 1 |
| 51 | 2 | 64.6 | 105.5 | 52.1 | 57.0 | 3306 | 180 | 0 | 5.0% | 1 |
| 52 | 2 | 65.7 | 107.2 | 52.9 | 58.0 | 3362 | 183 | 0 | 5.0% | 1 |
| 53 | 2 | 66.8 | 108.9 | 53.8 | 58.9 | 3418 | 186 | 0 | 5.0% | 1 |
| 54 | 2 | 67.9 | 110.6 | 54.7 | 59.8 | 3474 | 189 | 0 | 5.0% | 1 |
| 55 | 2 | 68.9 | 112.3 | 55.5 | 60.8 | 3531 | 192 | 0 | 5.0% | 1 |
| 56 | 2 | 70.0 | 114.0 | 56.4 | 61.7 | 3587 | 195 | 0 | 5.0% | 1 |
| 57 | 2 | 71.1 | 115.7 | 57.2 | 62.7 | 3643 | 198 | 0 | 5.0% | 1 |
| 58 | 2 | 72.2 | 117.4 | 58.1 | 63.6 | 3699 | 201 | 0 | 5.0% | 1 |
| 59 | 2 | 73.3 | 119.1 | 59.0 | 64.6 | 3755 | 204 | 0 | 5.0% | 1 |
| 60 | 2 | 74.3 | 120.8 | 59.8 | 65.5 | 3811 | 207 | 0 | 5.0% | 1 |
| 61 | 3 | 75.4 | 122.5 | 60.7 | 66.5 | 3867 | 210 | 0 | 5.0% | 1 |
| 62 | 3 | 76.5 | 124.2 | 61.6 | 67.4 | 3923 | 213 | 0 | 5.0% | 1 |
| 63 | 3 | 77.6 | 125.9 | 62.4 | 68.4 | 3980 | 216 | 0 | 5.0% | 1 |
| 64 | 3 | 78.6 | 127.6 | 63.3 | 69.3 | 4036 | 219 | 0 | 5.0% | 1 |
| 65 | 3 | 79.7 | 129.3 | 64.2 | 70.3 | 4092 | 222 | 0 | 5.0% | 1 |
| 66 | 3 | 80.8 | 131.0 | 65.0 | 71.2 | 4148 | 225 | 0 | 5.0% | 1 |
| 67 | 3 | 81.9 | 132.7 | 65.9 | 72.1 | 4204 | 228 | 0 | 5.0% | 1 |
| 68 | 3 | 83.0 | 134.4 | 66.7 | 73.1 | 4260 | 231 | 0 | 5.0% | 1 |
| 69 | 3 | 84.0 | 136.1 | 67.6 | 74.0 | 4316 | 234 | 0 | 5.0% | 1 |
| 70 | 3 | 85.1 | 137.8 | 68.5 | 75.0 | 4372 | 237 | 0 | 5.0% | 1 |
| 71 | 3 | 86.2 | 139.5 | 69.3 | 75.9 | 4429 | 240 | 0 | 5.0% | 1 |
| 72 | 3 | 87.3 | 141.2 | 70.2 | 76.9 | 4485 | 243 | 0 | 5.0% | 1 |
| 73 | 3 | 88.3 | 142.9 | 71.1 | 77.8 | 4541 | 246 | 0 | 5.0% | 1 |
| 74 | 3 | 89.4 | 144.6 | 71.9 | 78.8 | 4597 | 249 | 0 | 5.0% | 1 |
| 75 | 3 | 90.5 | 146.3 | 72.8 | 79.7 | 4653 | 252 | 0 | 5.0% | 1 |
| 76 | 3 | 91.6 | 148.0 | 73.7 | 80.7 | 4709 | 255 | 0 | 5.0% | 1 |
| 77 | 3 | 92.6 | 149.7 | 74.5 | 81.6 | 4765 | 258 | 0 | 5.0% | 1 |
| 78 | 3 | 93.7 | 151.4 | 75.4 | 82.6 | 4821 | 261 | 0 | 5.0% | 1 |
| 79 | 3 | 94.8 | 153.1 | 76.2 | 83.5 | 4878 | 264 | 0 | 5.0% | 1 |
| 80 | 3 | 95.9 | 154.8 | 77.1 | 84.5 | 4934 | 267 | 0 | 5.0% | 1 |
| 81 | 4 | 97.0 | 156.5 | 78.0 | 85.4 | 4990 | 270 | 0 | 5.0% | 1 |
| 82 | 4 | 98.0 | 158.2 | 78.8 | 86.3 | 5046 | 273 | 0 | 5.0% | 1 |
| 83 | 4 | 99.1 | 159.9 | 79.7 | 87.3 | 5102 | 276 | 0 | 5.0% | 1 |
| 84 | 4 | 100.2 | 161.6 | 80.6 | 88.2 | 5158 | 279 | 0 | 5.0% | 1 |
| 85 | 4 | 101.3 | 163.3 | 81.4 | 89.2 | 5214 | 282 | 0 | 5.0% | 1 |
| 86 | 4 | 102.3 | 165.0 | 82.3 | 90.1 | 5270 | 285 | 0 | 5.0% | 1 |
| 87 | 4 | 103.4 | 166.7 | 83.2 | 91.1 | 5327 | 288 | 0 | 5.0% | 1 |
| 88 | 4 | 104.5 | 168.4 | 84.0 | 92.0 | 5383 | 291 | 0 | 5.0% | 1 |
| 89 | 4 | 105.6 | 170.1 | 84.9 | 93.0 | 5439 | 294 | 0 | 5.0% | 1 |
| 90 | 4 | 106.7 | 171.8 | 85.8 | 93.9 | 5495 | 297 | 0 | 5.0% | 1 |
ทะลุขีดจำกัด
การเลื่อนขั้น I เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 40
โปรโตดิสก์ ×8 โปรโตดิสก์ ★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E1 หรือ E2 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีชมพู ×3 เห็ดตับเต่าสีชมพู ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×1,600 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การจัดเตรียมอุปกรณ์ I เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีน้ำเงินได้
ที-เครดิต ×1,600 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น II เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 60
โปรโตดิสก์ ×25 โปรโตดิสก์ ★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E1 หรือ E2 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีแดง ×5 เห็ดตับเต่าสีแดง ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×6,500 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง การจัดเตรียมอุปกรณ์ II เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีม่วงได้
ที-เครดิต ×6,500 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น III เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 80
โปรโตเซ็ต ×24 โปรโตเซ็ต ★★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E3 หรือ E4 ภาพรวม › 
เห็ดตับเต่าสีทับทิม ×5 เห็ดตับเต่าสีทับทิม ★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง ใช้เพื่อยกระดับโอเป... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×18,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง การจัดเตรียมอุปกรณ์ III เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อทำให้โอเปอเรเตอร์สามารถสวมใส่อุปกรณ์คุณภาพสีทองได้
ที-เครดิต ×18,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง 
การเลื่อนขั้น IV เปิดใช้งานสิ่งนี้เพื่อเพิ่มขีดจำกัดเลเวลของโอเปอเรเตอร์ให้เป็นเลเวล 90
โปรโตเซ็ต ×36 โปรโตเซ็ต ★★★★ วัสดุที่ใช้เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์เป็น E3 หรือ E4 ภาพรวม › 
น้ำยาขึ้นรูปควอแดรนท์ ×20 น้ำยาขึ้นรูปควอแดรนท์ ★★★★★ วัสดุหายากสำหรับการเลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร์ การจูนอาวุธ และความชำนาญทักษะของโอเปอเรเตอร์ ภาพรวม › 
คอสมาการิก ×8 คอสมาการิก ★★★★★ เชื้อราพิเศษที่หาได้จากแดนเถื่อนหรือเพาะปลูกในห้องเพาะเลี้ยง เลื่อนขั้นโอเปอเรเตอร... ภาพรวม ›
ที-เครดิต ×100,000 ที-เครดิต ★★★★ เรียกสั้นๆ ว่า TC สกุลเงินนี้เป็นที่รู้จักและใช้กันในหลายแห่ง ไฟล์ Operator
ข้อมูลพื้นฐาน
โค้ดเนม: เฉิน เชียนยู
เพศ: หญิง
การรับรองความถูกต้อง: Endfield อินดัสทรีส์
วันเกิด: 18 สิงหาคม
เผ่าพันธุ์: หลง
[สถานะการติดเชื้อโรคออริพาธี]
ออริพาธีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจสุขภาพ
[การตรวจร่างกายแบบบูรณาการ]
ความแข็งแรงทางสรีรวิทยา: ดีเยี่ยม
ทักษะการต่อสู้: ดีเยี่ยม
ปฏิภาณไหวพริบเชิงยุทธวิธี: มาตรฐาน
การผสานเวทออริจิเนียม: มาตรฐาน
เพศ: หญิง
การรับรองความถูกต้อง: Endfield อินดัสทรีส์
วันเกิด: 18 สิงหาคม
เผ่าพันธุ์: หลง
[สถานะการติดเชื้อโรคออริพาธี]
ออริพาธีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจสุขภาพ
[การตรวจร่างกายแบบบูรณาการ]
ความแข็งแรงทางสรีรวิทยา: ดีเยี่ยม
ทักษะการต่อสู้: ดีเยี่ยม
ปฏิภาณไหวพริบเชิงยุทธวิธี: มาตรฐาน
การผสานเวทออริจิเนียม: มาตรฐาน
ข้อมูลสรุปจากฝ่ายทรัพยากรบุคคล
โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยู เป็นชาวหงซานโดยกำเนิดและเคยปฏิบัติงานในเขตพัฒนาวิทยาศาสตร์อู่หลิง หัวหน้างานเพอริกาได้คัดเลือกเธอผ่านช่องทางส่วนตัวเข้าสู่ Endfield อินดัสทรีส์ ปัจจุบันเธอเป็นสมาชิกหลักของทีมจัดการวิกฤต ด้วยความสามารถและความคล่องตัวที่โดดเด่นของเธอ โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยูจึงเป็นหนึ่งในสมาชิกทีมที่ขาดไม่ได้
ผู้ที่ต้องการเข้าร่วมงานกับ Endfield แสดงให้เห็นถึงทักษะด้านภาษาที่หลากหลายในการอธิบายแรงจูงใจของตน อย่างไรก็ตาม แผนก HR ยังไม่มีเกณฑ์ที่ชัดเจนสำหรับตรวจสอบส่วน [แรงจูงใจส่วนตัว] ถ้าส่วนนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยวิธีที่ห้วนเกินไปหรือขาดความละเอียด ฉันจะขอให้โอเปอเรเตอร์เขียนอธิบายแรงจูงใจของตนเองใหม่ในสไตล์ที่พวกเขารู้สึกสบายใจมากกว่า อย่างไรก็ตาม แม้จะได้รับเวลาให้แก้ไขส่วนนี้ถึงห้าวันตามมาตรฐาน โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยูยังคงยืนยันในการเขียนว่า: "ฉันเพียงแค่อยากเข้าร่วม นี่คือโชคชะตา" เมื่อได้อ่านข้อความนี้ ฉันตระหนักถึงความจำเป็นในการพิจารณามาตรฐานการทบทวนในปัจจุบันและจัดตั้งกรอบการทำงานใหม่ โดยคำนึงอย่างระมัดระวังถึงดาบสองเล่มที่โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยู วางไว้บนโต๊ะของฉัน (แม้ว่าเธอจะกล่าวว่าไม่ได้ทำเพื่อข่มขู่ฉัน)
ความคิดและความรู้สึกภายในของโอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยูนั้น ไม่ได้สบายๆ อย่างที่เธอแสดงออกมาเลย เมื่อพิจารณาถึงประสบการณ์ที่หลากหลายในอดีตของเธอแล้ว เห็นได้ชัดว่าการบรรยายถึงแรงจูงใจส่วนตัวของเธอที่สั้นและกระชับมากนั้นเป็นข้อสรุปที่เธอได้มาหลังจากการใคร่ครวญเป็นเวลานาน
นอกจากนี้ ฉันยังได้ตระหนักว่าการรับเฉิน เชียนยูเข้าทำงานนั้นได้รับการอนุมัติเป็นพิเศษจากหัวหน้างานเพอริกา ตามที่ฉันอ่านมา หลายปีให้หลังมานี้เป็นช่วงที่หัวหน้างานของเรามีภาวะอารมณ์ที่ไม่คงที่ โอเปอเรเตอร์สามารถแก้ไขปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้หลายประการโดยการมอบความมั่นคงและการสนับสนุนที่จำเป็นอย่างยิ่ง
ที่สำคัญที่สุด ฉันอาจละเลยความสำคัญของคำกล่าวที่เรียบง่ายนี้: "ฉันเพียงแค่อยากเข้าร่วม นี่คือโชคชะตา" นั้นสอดคล้องกับตรรกะภายในของวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์ของ Endfield อินดัสทรีส์พูดอีกอย่างก็คือ คำพูดเหล่านี้อาจมองได้ว่าเป็นการตีความแนวทาง "เอกภาพในเป้าหมาย" ในความร่วมมือที่ Endministrator ของเราสนับสนุน ซึ่งฉันเองก็มีบันทึกไว้อยู่เช่นกัน บางทีขณะนี้เราอาจมีคำอธิบายที่สามารถทำให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องในกระบวนการพิจารณานี้พึงพอใจได้
— มาร์ติน มาร์วิน มาเลน, ผู้ช่วย, แผนก HR, Endfield อินดัสทรีส์
ผู้ที่ต้องการเข้าร่วมงานกับ Endfield แสดงให้เห็นถึงทักษะด้านภาษาที่หลากหลายในการอธิบายแรงจูงใจของตน อย่างไรก็ตาม แผนก HR ยังไม่มีเกณฑ์ที่ชัดเจนสำหรับตรวจสอบส่วน [แรงจูงใจส่วนตัว] ถ้าส่วนนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยวิธีที่ห้วนเกินไปหรือขาดความละเอียด ฉันจะขอให้โอเปอเรเตอร์เขียนอธิบายแรงจูงใจของตนเองใหม่ในสไตล์ที่พวกเขารู้สึกสบายใจมากกว่า อย่างไรก็ตาม แม้จะได้รับเวลาให้แก้ไขส่วนนี้ถึงห้าวันตามมาตรฐาน โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยูยังคงยืนยันในการเขียนว่า: "ฉันเพียงแค่อยากเข้าร่วม นี่คือโชคชะตา" เมื่อได้อ่านข้อความนี้ ฉันตระหนักถึงความจำเป็นในการพิจารณามาตรฐานการทบทวนในปัจจุบันและจัดตั้งกรอบการทำงานใหม่ โดยคำนึงอย่างระมัดระวังถึงดาบสองเล่มที่โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยู วางไว้บนโต๊ะของฉัน (แม้ว่าเธอจะกล่าวว่าไม่ได้ทำเพื่อข่มขู่ฉัน)
ความคิดและความรู้สึกภายในของโอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยูนั้น ไม่ได้สบายๆ อย่างที่เธอแสดงออกมาเลย เมื่อพิจารณาถึงประสบการณ์ที่หลากหลายในอดีตของเธอแล้ว เห็นได้ชัดว่าการบรรยายถึงแรงจูงใจส่วนตัวของเธอที่สั้นและกระชับมากนั้นเป็นข้อสรุปที่เธอได้มาหลังจากการใคร่ครวญเป็นเวลานาน
นอกจากนี้ ฉันยังได้ตระหนักว่าการรับเฉิน เชียนยูเข้าทำงานนั้นได้รับการอนุมัติเป็นพิเศษจากหัวหน้างานเพอริกา ตามที่ฉันอ่านมา หลายปีให้หลังมานี้เป็นช่วงที่หัวหน้างานของเรามีภาวะอารมณ์ที่ไม่คงที่ โอเปอเรเตอร์สามารถแก้ไขปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้หลายประการโดยการมอบความมั่นคงและการสนับสนุนที่จำเป็นอย่างยิ่ง
ที่สำคัญที่สุด ฉันอาจละเลยความสำคัญของคำกล่าวที่เรียบง่ายนี้: "ฉันเพียงแค่อยากเข้าร่วม นี่คือโชคชะตา" นั้นสอดคล้องกับตรรกะภายในของวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์ของ Endfield อินดัสทรีส์พูดอีกอย่างก็คือ คำพูดเหล่านี้อาจมองได้ว่าเป็นการตีความแนวทาง "เอกภาพในเป้าหมาย" ในความร่วมมือที่ Endministrator ของเราสนับสนุน ซึ่งฉันเองก็มีบันทึกไว้อยู่เช่นกัน บางทีขณะนี้เราอาจมีคำอธิบายที่สามารถทำให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องในกระบวนการพิจารณานี้พึงพอใจได้
— มาร์ติน มาร์วิน มาเลน, ผู้ช่วย, แผนก HR, Endfield อินดัสทรีส์
ไฟล์ 1
ผลการตรวจสอบประวัติของโอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยูนั้นไม่ซับซ้อนเลย โอเปอเรเตอร์คนนี้มีความคงเส้นคงวา เรียบง่าย และตรงไปตรงมาตามที่เห็น
โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยูเติบโตขึ้นที่ปล่องภูเขาไฟหงซานและได้ศึกษาวิชาดาบที่หอถันเจียน ก่อนเข้าร่วม Endfield อินดัสทรีส์ เธอได้ฝึกงานในหลายองค์กรและเคยทำงานให้กับนายจ้างหลายราย ดังนั้น แม้ว่าเธอจะอายุน้อย โอเปอเรเตอร์เฉินก็มีประสบการณ์การต่อสู้เดี่ยวเป็นเวลาหลายปีแล้ว หลังจากผ่านช่วงปรับตัว เธอก็เริ่มคุ้นเคยกับการต่อสู้ที่เน้นการร่วมมือกันเป็นทีมแล้ว
ต่างจากเยาวชนจำนวนมากที่สูญเสียพ่อแม่ในปฏิบัติการผู้บุกเบิกในดินแดนอันโหดร้ายและเต็มไปด้วยภัยพิบัติของทาลอส-II เฉิน เชียนยู เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุข วัยเด็กที่เรียบง่ายของเธอทำให้เธอมีความมองโลกในแง่ดีที่ไม่เปลี่ยนแปลง เธอได้รับคำชื่นชมบ่อยครั้งสำหรับการทำงานเป็นทีมที่ยอดเยี่ยมและบุคลิกภาพที่สดใสในหลายๆ สถานการณ์ของปฏิบัติการที่เน้นการร่วมมือกันเป็นทีม ผู้ร่วมงานที่สำคัญหลายราย รวมถึงหัวหน้าวิศวกรอังเดร มีความคาดหวังอย่างสูงต่อโอเปอเรเตอร์เฉิน และเชื่อว่าเธอเป็นตัวแทนที่ดีในด้านหนึ่งของ Endfield อินดัสทรีส์: อายุน้อย มองโลกในแง่บวก เป็นมิตร และมีความกระตือรือร้นที่จะเข้ามาแก้ไขปัญหาที่ต้องการการแก้ไข
[บันทึกเพิ่มเติม]
ระหว่างการติดต่อครั้งแรก เราได้ตระหนักว่า โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยู ได้รับคำชื่นชมเชิงบวกในประสิทธิภาพการทำงานจากนายจ้างหลายรายอย่างไม่ต้องสงสัย อย่างไรก็ตาม หลายคนยังคงสงสัยว่าทำไมเธอจึงไม่เคยทำงานกับนายจ้างใดเป็นเวลานาน จนถึงปัจจุบัน โอเปอเรเตอร์เฉินได้ทำงานกับ Endfield มาเป็นเวลานานที่สุด เราได้สอบถามเธอถึงคำถามนี้ในระหว่างการสัมภาษณ์ตามปกติ และคำตอบของเธอมีดังต่อไปนี้:
"ชนและดื่มที่ลาฟานโตมาน่ะเหรอ เดี๋ยวนะ ฉันทำงานที่นั่นสามเดือนจริงเหรอ? ค่ะ เรื่องนี้อธิบายได้ง่ายๆ ฉันดื่มชานมจนเต็มอิ่มแล้วจึงตัดสินใจออกมา"
"อ๋อ... เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชั่วคราว ค่ะ ตอนนั้นฉันยังเด็กเกินกว่าจะได้งานจริงจัง แต่ฉันจำเป็นต้องใช้เงินสำหรับเป้าหมายต่อไป ทางเลือกเดียวในตอนนั้นคือการทำงานในวงการงานนิทรรศการและการประชุม แต่ก็นั่นแหละ ช่วงหลายเดือนนั้นฉันได้เจอระดับบิ๊กๆ ในทาลอส-II เยอะเลย..."
"เดี๋ยวก่อน! ผลงานในปีสำเร็จการศึกษาของฉันที่หอถันเจียนนั้น — ยอดเยี่ยมจริงๆ เหรอ?! รอเดี๋ยว! คุณไม่ได้อ่านผิดใช่ไหม? ฉัน... อันที่จริงแล้ว การที่ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องนี้นักถือเป็นเรื่องปกติ! เหอะเหอะ! ฉันไม่เคยรวบรวมความกล้ามากพอที่จะเปิดดูผลลัพธ์เลย... ใช่ กังวลนิดหน่อยว่าที่ปรึกษาอาจจะเปรียบเทียบฉันกับแม่"
"ฉันใช้เวลามากกว่าหนึ่งปีในหน่วยปฏิบัติการพิเศษหยิงหลง... ใช่ ฉันเคยทำงานนั้นจริง แต่ขอไม่พูดถึงได้หรือเปล่า? ก็ไม่มีอะไรจะปิดบังหรอก ฉันแค่รู้สึกว่าที่นั่นไม่เหมาะกับฉัน เดี๋ยวนะ? เมื่อกี้คุณพูดว่ามีคนที่ไม่ถูกกับฉันงั้นเหรอ?! โอ๊ย ช่างน่าขันเหลือเกิน! คุณพอรู้อะไรเกี่ยวกับดุชิโอ้ ผู้มีเพียงครึ่งหน้าไหม? หัวหน้ากลุ่มอันธพาลที่มีชื่อเสียงยอดแย่ในวงเวียนยางมะตอยนั่น ที่จริงฉันพูดคุยกับเขาได้ออกจะราบรื่น บอกเลย!"
โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยูเติบโตขึ้นที่ปล่องภูเขาไฟหงซานและได้ศึกษาวิชาดาบที่หอถันเจียน ก่อนเข้าร่วม Endfield อินดัสทรีส์ เธอได้ฝึกงานในหลายองค์กรและเคยทำงานให้กับนายจ้างหลายราย ดังนั้น แม้ว่าเธอจะอายุน้อย โอเปอเรเตอร์เฉินก็มีประสบการณ์การต่อสู้เดี่ยวเป็นเวลาหลายปีแล้ว หลังจากผ่านช่วงปรับตัว เธอก็เริ่มคุ้นเคยกับการต่อสู้ที่เน้นการร่วมมือกันเป็นทีมแล้ว
ต่างจากเยาวชนจำนวนมากที่สูญเสียพ่อแม่ในปฏิบัติการผู้บุกเบิกในดินแดนอันโหดร้ายและเต็มไปด้วยภัยพิบัติของทาลอส-II เฉิน เชียนยู เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุข วัยเด็กที่เรียบง่ายของเธอทำให้เธอมีความมองโลกในแง่ดีที่ไม่เปลี่ยนแปลง เธอได้รับคำชื่นชมบ่อยครั้งสำหรับการทำงานเป็นทีมที่ยอดเยี่ยมและบุคลิกภาพที่สดใสในหลายๆ สถานการณ์ของปฏิบัติการที่เน้นการร่วมมือกันเป็นทีม ผู้ร่วมงานที่สำคัญหลายราย รวมถึงหัวหน้าวิศวกรอังเดร มีความคาดหวังอย่างสูงต่อโอเปอเรเตอร์เฉิน และเชื่อว่าเธอเป็นตัวแทนที่ดีในด้านหนึ่งของ Endfield อินดัสทรีส์: อายุน้อย มองโลกในแง่บวก เป็นมิตร และมีความกระตือรือร้นที่จะเข้ามาแก้ไขปัญหาที่ต้องการการแก้ไข
[บันทึกเพิ่มเติม]
ระหว่างการติดต่อครั้งแรก เราได้ตระหนักว่า โอเปอเรเตอร์เฉิน เชียนยู ได้รับคำชื่นชมเชิงบวกในประสิทธิภาพการทำงานจากนายจ้างหลายรายอย่างไม่ต้องสงสัย อย่างไรก็ตาม หลายคนยังคงสงสัยว่าทำไมเธอจึงไม่เคยทำงานกับนายจ้างใดเป็นเวลานาน จนถึงปัจจุบัน โอเปอเรเตอร์เฉินได้ทำงานกับ Endfield มาเป็นเวลานานที่สุด เราได้สอบถามเธอถึงคำถามนี้ในระหว่างการสัมภาษณ์ตามปกติ และคำตอบของเธอมีดังต่อไปนี้:
"ชนและดื่มที่ลาฟานโตมาน่ะเหรอ เดี๋ยวนะ ฉันทำงานที่นั่นสามเดือนจริงเหรอ? ค่ะ เรื่องนี้อธิบายได้ง่ายๆ ฉันดื่มชานมจนเต็มอิ่มแล้วจึงตัดสินใจออกมา"
"อ๋อ... เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชั่วคราว ค่ะ ตอนนั้นฉันยังเด็กเกินกว่าจะได้งานจริงจัง แต่ฉันจำเป็นต้องใช้เงินสำหรับเป้าหมายต่อไป ทางเลือกเดียวในตอนนั้นคือการทำงานในวงการงานนิทรรศการและการประชุม แต่ก็นั่นแหละ ช่วงหลายเดือนนั้นฉันได้เจอระดับบิ๊กๆ ในทาลอส-II เยอะเลย..."
"เดี๋ยวก่อน! ผลงานในปีสำเร็จการศึกษาของฉันที่หอถันเจียนนั้น — ยอดเยี่ยมจริงๆ เหรอ?! รอเดี๋ยว! คุณไม่ได้อ่านผิดใช่ไหม? ฉัน... อันที่จริงแล้ว การที่ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องนี้นักถือเป็นเรื่องปกติ! เหอะเหอะ! ฉันไม่เคยรวบรวมความกล้ามากพอที่จะเปิดดูผลลัพธ์เลย... ใช่ กังวลนิดหน่อยว่าที่ปรึกษาอาจจะเปรียบเทียบฉันกับแม่"
"ฉันใช้เวลามากกว่าหนึ่งปีในหน่วยปฏิบัติการพิเศษหยิงหลง... ใช่ ฉันเคยทำงานนั้นจริง แต่ขอไม่พูดถึงได้หรือเปล่า? ก็ไม่มีอะไรจะปิดบังหรอก ฉันแค่รู้สึกว่าที่นั่นไม่เหมาะกับฉัน เดี๋ยวนะ? เมื่อกี้คุณพูดว่ามีคนที่ไม่ถูกกับฉันงั้นเหรอ?! โอ๊ย ช่างน่าขันเหลือเกิน! คุณพอรู้อะไรเกี่ยวกับดุชิโอ้ ผู้มีเพียงครึ่งหน้าไหม? หัวหน้ากลุ่มอันธพาลที่มีชื่อเสียงยอดแย่ในวงเวียนยางมะตอยนั่น ที่จริงฉันพูดคุยกับเขาได้ออกจะราบรื่น บอกเลย!"
ไฟล์ 2
ฉันพบว่า "เฉิน เชียนยู" มักจะเป็นชื่อแรกในรายการรับเชิญสำหรับการเฉลิมฉลอง การเลี้ยงอำลาการเกษียณ และการพบปะสังสรรค์ในแต่ละวันตามสำนักงานภูมิภาคต่างๆ ของ Endfield อินดัสทรีส์ รวมถึงที่ตี้เจียงด้วย ทุกคนจะพิมพ์ชื่อ "เฉิน เชียนยู" เป็นคนแรกเมื่อเขียนอีเมลเชิญ นี่ไม่ใช่เรื่องของการเรียบลำดับตัวอักษร ไม่งั้นแอนทาลควรจะเป็นชื่อแรก
เฉิน เชียนยูโดดเด่นด้วยพลังงานและเสน่ห์เฉพาะตัวที่สามารถทำให้บรรยากาศในห้องที่อึมครึมกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แค่เธอก้าวเข้าไปในที่ไหนสักแห่ง ไม่ถึงห้านาทีก็ทำให้โอเปอเรเตอร์ที่เงียบขรึมที่สุดเริ่มเปิดปากคุย และพวกที่เก็บอารมณ์ที่สุดก็เริ่มยิ้มออกมา อย่างไรก็ตาม เธอไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถทางการทูตมากนักในการสร้างผลลัพธ์เหล่านี้ ในความเป็นจริงแล้ว ธรรมชาติของเฉินที่ตรงไปตรงมาและชัดเจนหมายความว่าการมีชั้นเชิงและเทคนิคเป็นสิ่งที่เธอต้องการเมื่อสื่อสารกับผู้อื่น แต่เฉินพึ่งพาคุณสมบัติอื่นเมื่อเธอทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวาขึ้น โอเปอเรเตอร์หลายคนยกความดีความชอบให้กับรอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมพลังของเธอ บางคนเชื่อว่าเป็นเพราะปฏิกิริยาเวทที่เหลือล้นและความสามารถของเธอในการทำให้เหตุการณ์ที่ดูธรรมดากลายเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น โอเปอเรเตอร์บางคนก็เน้นย้ำถึงไอเดียแปลกใหม่ไม่รู้จบของเฉินที่สร้างความสนุกและรอยยิ้มในช่วงพักได้ แม้แต่กับคนที่ไม่ถนัดเรื่องเข้าสังคม — ตัวอย่างเช่นธรรมเนียมการแข่งเก้าอี้สำนักงาน (ที่กลับมาอีกครั้งก็เพราะเฉินยืนกรานให้จัด) เฉินยังเข้ามารับหน้าที่ดูแลกิจกรรมดูหนังในตี้เจียงอย่างเต็มตัวด้วย ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่หนังที่เธอเลือกจะเป็นหนังบู๊จากแคว้นหยานก็ตาม ตามที่โอเปอเรเตอร์บางคนเล่า เวลาเฉินนั่งฟังเรื่องราวในแต่ละวันในฐานะเพื่อน เธอมักจะหยิบยกประเด็นที่พวกเขามองข้ามขึ้นมาได้เสมอ ความคิดเห็นของเธอช่วยจัดระเบียบเหตุการณ์ที่ดูซับซ้อนให้เรียบร้อยได้เหมือนกับที่เธอรวบผมสองข้างได้อย่างเรียบร้อยและพิถีพิถัน
ในงานเลี้ยงเกษียณอายุของโอเปอเรเตอร์ระดับสูง หัวหน้างานเพอริกาเกิดอาการมึนเมาเล็กน้อยหลังจากดื่มยาเลือดจากนิดเวิร์มใต้พิภพ (ที่มีปริมาณแอลกอฮอล์ต่ำ) ไปหลายแก้ว ในขณะที่อังเดรกำลังงีบอยู่บนโซฟา และเฉินกำลังใช้กรรไกรเล็มคิ้วให้วิศวกรท่ามกลางวงล้อมของผู้คน จู่ๆ หัวหน้างานก็โพล่งขึ้นมาว่า "เฉินมีความสามารถที่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกปลอดภัย"
"ว่าไงนะ? ในนี้เสียงดังมาก... รู้สึกปลอดภัยเหรอ ฉันไม่เคยได้ยินคำนี้จากคุณเลย หัวหน้างาน"
ดูเหมือนว่าเฉินจะฟื้นพละกำลังของเธอได้โดยเพียงแค่อยู่ท่ามกลางผู้คน ถึงแม้ตารางการทำงานของเธอจะเต็มไปด้วยภารกิจภาคสนาม เธอก็จะหาหนทางไปร่วมงานสังสรรค์ต่างๆ จนได้ เธอจะทำให้บรรยากาศของงานมีชีวิตชีวาขึ้นและกลับออกไปแบบเงียบๆ เมื่อถามถึงเรื่องนี้ เฉินจะกล่าวว่าเธอเกิดมาโดยไม่จำเป็นต้องนอนมากนัก
"เดี๋ยวนะ โอเปอเรเตอร์เฉินน่าจะใช้พลังและความอดทนมากกว่าคนอื่นๆ ใช่ไหม? แน่นอนว่าเธออาจเคยฝึกฝนเทคนิคชาวหยานที่ลึกลับ แต่การที่จะรักษาระดับพลังงานเช่นนี้ด้วยการนอนเพียงสามชั่วโมงต่อวันนั้นทำได้ยังไง?"
"พูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็เคยเห็นเธอเผลอหลับตอนทำสมาธิด้วยเหมือนกัน..."
หัวหน้างานเพอริกาส่ายศีรษะ "เฉิน... ตั้งใจที่จะรับภาระหนักแทนทุกคน เมื่อเธอตัดสินใจในสิ่งใดๆ แล้ว การโน้มน้าวให้เธอล้มเลิกนั้นเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง"
"อ๋อ? ฉันนึกว่าเฉินเป็นคนสบายๆ เสียอีก..."
"บางทีเธออาจจะแค่หัวช้าหน่อย"
"หัวหน้าเพอริกา เมื่อกี้คุณแอบพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับเฉินรึเปล่า?!"
เฉิน เชียนยูโดดเด่นด้วยพลังงานและเสน่ห์เฉพาะตัวที่สามารถทำให้บรรยากาศในห้องที่อึมครึมกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แค่เธอก้าวเข้าไปในที่ไหนสักแห่ง ไม่ถึงห้านาทีก็ทำให้โอเปอเรเตอร์ที่เงียบขรึมที่สุดเริ่มเปิดปากคุย และพวกที่เก็บอารมณ์ที่สุดก็เริ่มยิ้มออกมา อย่างไรก็ตาม เธอไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถทางการทูตมากนักในการสร้างผลลัพธ์เหล่านี้ ในความเป็นจริงแล้ว ธรรมชาติของเฉินที่ตรงไปตรงมาและชัดเจนหมายความว่าการมีชั้นเชิงและเทคนิคเป็นสิ่งที่เธอต้องการเมื่อสื่อสารกับผู้อื่น แต่เฉินพึ่งพาคุณสมบัติอื่นเมื่อเธอทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวาขึ้น โอเปอเรเตอร์หลายคนยกความดีความชอบให้กับรอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมพลังของเธอ บางคนเชื่อว่าเป็นเพราะปฏิกิริยาเวทที่เหลือล้นและความสามารถของเธอในการทำให้เหตุการณ์ที่ดูธรรมดากลายเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น โอเปอเรเตอร์บางคนก็เน้นย้ำถึงไอเดียแปลกใหม่ไม่รู้จบของเฉินที่สร้างความสนุกและรอยยิ้มในช่วงพักได้ แม้แต่กับคนที่ไม่ถนัดเรื่องเข้าสังคม — ตัวอย่างเช่นธรรมเนียมการแข่งเก้าอี้สำนักงาน (ที่กลับมาอีกครั้งก็เพราะเฉินยืนกรานให้จัด) เฉินยังเข้ามารับหน้าที่ดูแลกิจกรรมดูหนังในตี้เจียงอย่างเต็มตัวด้วย ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่หนังที่เธอเลือกจะเป็นหนังบู๊จากแคว้นหยานก็ตาม ตามที่โอเปอเรเตอร์บางคนเล่า เวลาเฉินนั่งฟังเรื่องราวในแต่ละวันในฐานะเพื่อน เธอมักจะหยิบยกประเด็นที่พวกเขามองข้ามขึ้นมาได้เสมอ ความคิดเห็นของเธอช่วยจัดระเบียบเหตุการณ์ที่ดูซับซ้อนให้เรียบร้อยได้เหมือนกับที่เธอรวบผมสองข้างได้อย่างเรียบร้อยและพิถีพิถัน
ในงานเลี้ยงเกษียณอายุของโอเปอเรเตอร์ระดับสูง หัวหน้างานเพอริกาเกิดอาการมึนเมาเล็กน้อยหลังจากดื่มยาเลือดจากนิดเวิร์มใต้พิภพ (ที่มีปริมาณแอลกอฮอล์ต่ำ) ไปหลายแก้ว ในขณะที่อังเดรกำลังงีบอยู่บนโซฟา และเฉินกำลังใช้กรรไกรเล็มคิ้วให้วิศวกรท่ามกลางวงล้อมของผู้คน จู่ๆ หัวหน้างานก็โพล่งขึ้นมาว่า "เฉินมีความสามารถที่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกปลอดภัย"
"ว่าไงนะ? ในนี้เสียงดังมาก... รู้สึกปลอดภัยเหรอ ฉันไม่เคยได้ยินคำนี้จากคุณเลย หัวหน้างาน"
ดูเหมือนว่าเฉินจะฟื้นพละกำลังของเธอได้โดยเพียงแค่อยู่ท่ามกลางผู้คน ถึงแม้ตารางการทำงานของเธอจะเต็มไปด้วยภารกิจภาคสนาม เธอก็จะหาหนทางไปร่วมงานสังสรรค์ต่างๆ จนได้ เธอจะทำให้บรรยากาศของงานมีชีวิตชีวาขึ้นและกลับออกไปแบบเงียบๆ เมื่อถามถึงเรื่องนี้ เฉินจะกล่าวว่าเธอเกิดมาโดยไม่จำเป็นต้องนอนมากนัก
"เดี๋ยวนะ โอเปอเรเตอร์เฉินน่าจะใช้พลังและความอดทนมากกว่าคนอื่นๆ ใช่ไหม? แน่นอนว่าเธออาจเคยฝึกฝนเทคนิคชาวหยานที่ลึกลับ แต่การที่จะรักษาระดับพลังงานเช่นนี้ด้วยการนอนเพียงสามชั่วโมงต่อวันนั้นทำได้ยังไง?"
"พูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็เคยเห็นเธอเผลอหลับตอนทำสมาธิด้วยเหมือนกัน..."
หัวหน้างานเพอริกาส่ายศีรษะ "เฉิน... ตั้งใจที่จะรับภาระหนักแทนทุกคน เมื่อเธอตัดสินใจในสิ่งใดๆ แล้ว การโน้มน้าวให้เธอล้มเลิกนั้นเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง"
"อ๋อ? ฉันนึกว่าเฉินเป็นคนสบายๆ เสียอีก..."
"บางทีเธออาจจะแค่หัวช้าหน่อย"
"หัวหน้าเพอริกา เมื่อกี้คุณแอบพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับเฉินรึเปล่า?!"
ไฟล์ 3
ตามสูติบัตรของเธอ (ซึ่งเธอเจอหลังค้นหาจากสิ่งของส่วนตัวเป็นเวลานาน) "เฉิน" เกิดในสถานที่ห่างไกลนอกแถบอารยธรรมในปี 132 เธอไม่รู้จักชื่อสถานที่แห่งนั้น และก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นด้วย โชคดีที่เธอยังคงจดจำทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับวัยเด็กอันแสนวิเศษที่เมืองหงซานได้
ตัวอย่างเช่น ภาพแรกในความทรงจำของเธอคือค่ำคืนหนึ่งที่เธอได้นอนอยู่ในอ้อมกอดของแม่ สันเขาแหลมคมของปล่องภูเขาไฟหงซานคล้ายหอกที่ตั้งอยู่หลังกำแพงโล่ ดุจดังหมัดโบราณที่ยกสูงขึ้นไปในท้องฟ้ายามค่ำคืนของทาลอส-II
คำแรกที่เธอพูดในความทรงจำของเธอคือ "แม่!" ซึ่งเธอตะโกนเข้าไปในท่อสะท้อนเสียงที่สั่นกระเพื่อม เสียงสะท้อนทำให้ฟังเหมือนการร้องประสานเสียงของผู้คนจำนวนนับพัน และเฉิน เชียนยู จำคำพูดของแม่ได้ว่า "เจี้ยนซาน เราตั้งชื่อให้เธอว่าเชียนยูเถอะ เดี๋ยวก็คงเรียนได้ที่โหล่ของห้องเหมือนฉัน ตั้งชื่อให้มันง่ายๆ หน่อยแล้วกัน เวลาโดนครูสั่งให้คัดชื่อซ้ำๆ จะได้ไม่ลำบาก"
ดาบเล่มแรกในความทรงจำของเธอคือท่อนไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีต ขัดจนเรียบไร้หนาม เศษเปลือก หรือส่วนแหลมคมใดๆ
รางวัลแรกในความทรงจำของเธอคือจูบแผ่วเบาที่ศีรษะ ซึ่งเธอได้รับหลังจากปลดอาวุธผู้ถือไม้แท่งอื่น
ครั้งแรกที่เธอเริ่มเข้าใจสิ่งต่างๆ ในความทรงจำ คือวันที่ผู้ใหญ่ประกาศว่าแองเกลอยได้มาถึงแล้ว ทันใดนั้นแม่ของเธอก็เปิดบานประตูที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า หยิบดาบเล่มหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วรีบวิ่งออกจากบ้านทันที
ช่วงเวลาที่น่าเศร้าครั้งแรกในความทรงจำของเธอเกิดขึ้นหลังจากงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบสิบปี พ่อเรียกเธอและเธอก็เดินไปหาพ่อ เขาเช็ดครีมออกจากแก้มของเธอ บอกข่าวนั้นให้เธอฟัง และนับตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่ได้เห็นแม่ของเธออีกเลย
"ตอนนั้นฉันคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร" เฉิน เชียนยูกล่าว เธอเพิ่งพบกับลิเบริเมื่อบ่ายวันนี้ — คนที่เรียกตัวเองว่าเพอริกา แม้ว่าเธอดูเหมือนกับทายาทของ TGCC แต่เธออ้างว่าตัวเองมาจากสถานที่หนึ่งที่เรียกว่า Endfield ทั้งคู่แบ่งหมั่นโถวโม่กินกันอยู่ริมเส้นทางดินโคลน ทั้งๆ ที่เฉินเป็นคนออกแรงเข็นรถเทียมสัตว์บรรทุกภาระนั่นมากกว่าเยอะ แต่เพอริกาที่ดูเงียบๆ และเรียบร้อยกลับกินจุยิ่งกว่ามาก อย่างไรก็ตาม เฉินได้รับส่วนแบ่งน้อยกว่าเพราะเธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในบ่ายวันนั้นในการแบ่งปันช่วงเวลาจากชีวิตยี่สิบปีแรกของเธอ
"ดังนั้นหมายความว่า—" เพอริกากล่าว "นั่นคือวันที่เธอหายไปจากชีวิตของคุณอย่างกะทันหัน"
"เธอไม่ได้หายไป" เฉิน เชียนยู กล่าว "ฉันรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ พวกเราเพียงแต่ไม่ทราบว่าเธอไปที่ไหนและเมื่อไหร่ที่เธอจะกลับมา แล้วเธอยังได้ให้คำสัญญาที่สำคัญมากกับฉันด้วย!"
เพอริกาพยักหน้า
"เอาล่ะ ฉันเล่าเรื่องของตัวเองไปเยอะพอแล้ว! แล้วครอบครัวคุณล่ะเป็นไงบ้าง เพอริกา? เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ!"
"เหมือนครอบครัวคุณ" เพอริกากล่าวอย่างเงียบๆ "ฉันไม่รู้ว่า... ครอบครัวของจะกลับมาเมื่อไหร่ แล้วเราเองก็มีสัญญาสำคัญที่ให้ไว้ต่อ..."
"โห ฉันคิดว่าเราถูกลิขิตให้พบเจอกันจริงๆ!"
เฉินจับที่บ่าของลิเบริคนนั้นแล้วรู้สึกว่าเธอเกร็งไปแป๊บนึงก่อนจะผ่อนคลายลง
ตัวอย่างเช่น ภาพแรกในความทรงจำของเธอคือค่ำคืนหนึ่งที่เธอได้นอนอยู่ในอ้อมกอดของแม่ สันเขาแหลมคมของปล่องภูเขาไฟหงซานคล้ายหอกที่ตั้งอยู่หลังกำแพงโล่ ดุจดังหมัดโบราณที่ยกสูงขึ้นไปในท้องฟ้ายามค่ำคืนของทาลอส-II
คำแรกที่เธอพูดในความทรงจำของเธอคือ "แม่!" ซึ่งเธอตะโกนเข้าไปในท่อสะท้อนเสียงที่สั่นกระเพื่อม เสียงสะท้อนทำให้ฟังเหมือนการร้องประสานเสียงของผู้คนจำนวนนับพัน และเฉิน เชียนยู จำคำพูดของแม่ได้ว่า "เจี้ยนซาน เราตั้งชื่อให้เธอว่าเชียนยูเถอะ เดี๋ยวก็คงเรียนได้ที่โหล่ของห้องเหมือนฉัน ตั้งชื่อให้มันง่ายๆ หน่อยแล้วกัน เวลาโดนครูสั่งให้คัดชื่อซ้ำๆ จะได้ไม่ลำบาก"
ดาบเล่มแรกในความทรงจำของเธอคือท่อนไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีต ขัดจนเรียบไร้หนาม เศษเปลือก หรือส่วนแหลมคมใดๆ
รางวัลแรกในความทรงจำของเธอคือจูบแผ่วเบาที่ศีรษะ ซึ่งเธอได้รับหลังจากปลดอาวุธผู้ถือไม้แท่งอื่น
ครั้งแรกที่เธอเริ่มเข้าใจสิ่งต่างๆ ในความทรงจำ คือวันที่ผู้ใหญ่ประกาศว่าแองเกลอยได้มาถึงแล้ว ทันใดนั้นแม่ของเธอก็เปิดบานประตูที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า หยิบดาบเล่มหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วรีบวิ่งออกจากบ้านทันที
ช่วงเวลาที่น่าเศร้าครั้งแรกในความทรงจำของเธอเกิดขึ้นหลังจากงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบสิบปี พ่อเรียกเธอและเธอก็เดินไปหาพ่อ เขาเช็ดครีมออกจากแก้มของเธอ บอกข่าวนั้นให้เธอฟัง และนับตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่ได้เห็นแม่ของเธออีกเลย
"ตอนนั้นฉันคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร" เฉิน เชียนยูกล่าว เธอเพิ่งพบกับลิเบริเมื่อบ่ายวันนี้ — คนที่เรียกตัวเองว่าเพอริกา แม้ว่าเธอดูเหมือนกับทายาทของ TGCC แต่เธออ้างว่าตัวเองมาจากสถานที่หนึ่งที่เรียกว่า Endfield ทั้งคู่แบ่งหมั่นโถวโม่กินกันอยู่ริมเส้นทางดินโคลน ทั้งๆ ที่เฉินเป็นคนออกแรงเข็นรถเทียมสัตว์บรรทุกภาระนั่นมากกว่าเยอะ แต่เพอริกาที่ดูเงียบๆ และเรียบร้อยกลับกินจุยิ่งกว่ามาก อย่างไรก็ตาม เฉินได้รับส่วนแบ่งน้อยกว่าเพราะเธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในบ่ายวันนั้นในการแบ่งปันช่วงเวลาจากชีวิตยี่สิบปีแรกของเธอ
"ดังนั้นหมายความว่า—" เพอริกากล่าว "นั่นคือวันที่เธอหายไปจากชีวิตของคุณอย่างกะทันหัน"
"เธอไม่ได้หายไป" เฉิน เชียนยู กล่าว "ฉันรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ พวกเราเพียงแต่ไม่ทราบว่าเธอไปที่ไหนและเมื่อไหร่ที่เธอจะกลับมา แล้วเธอยังได้ให้คำสัญญาที่สำคัญมากกับฉันด้วย!"
เพอริกาพยักหน้า
"เอาล่ะ ฉันเล่าเรื่องของตัวเองไปเยอะพอแล้ว! แล้วครอบครัวคุณล่ะเป็นไงบ้าง เพอริกา? เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ!"
"เหมือนครอบครัวคุณ" เพอริกากล่าวอย่างเงียบๆ "ฉันไม่รู้ว่า... ครอบครัวของจะกลับมาเมื่อไหร่ แล้วเราเองก็มีสัญญาสำคัญที่ให้ไว้ต่อ..."
"โห ฉันคิดว่าเราถูกลิขิตให้พบเจอกันจริงๆ!"
เฉินจับที่บ่าของลิเบริคนนั้นแล้วรู้สึกว่าเธอเกร็งไปแป๊บนึงก่อนจะผ่อนคลายลง
ไฟล์ 4
บานพับประตูรั้วชำรุดเสียหายมาสักพักแล้ว มันน่าจะพังหลังจากที่เฉิน ชิชิออกไปประมาณสองสัปดาห์ เมื่อกวาง เจี้ยนซานสังเกตเห็นบานพับหักเป็นสองส่วน เขาก็อดไม่ได้ที่รู้สึกแบบ "ว่าแล้วเชียว" ทุกครั้งที่มีคนผลักประตูเพื่อเข้าออกจากสวน บานพับจะส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่น่ารำคาญ ซึ่งดังพอที่จะได้ยินถึงภายในบ้าน แม้กระทั่งในห้องอ่านหนังสือ เสียงเอี๊ยดอ๊าดช่วงรุ่งสางตอนตีห้าคือเสียงเฉินออกไปฝึกปรือวิชานักดาบ เสียงเอี๊ยดอ๊าดตอนแปดโมงเช้านั้นคือช่วงเวลาที่เฉินเร่งรีบกลับบ้าน หยิบกระเป๋านักเรียน หยิบอาหารจากจานของพ่อ กัดอย่างลวกๆ สองคำ แล้วรีบวิ่งออกไปหอถันเจียนเพื่อเรียน เสียงเอี๊ยดอ๊าดตอนห้าโมงเย็นเป็นเสียงของเฉินที่วิ่งกลับมายังลานบ้าน ขณะที่เธอวิ่งไล่สัตว์ปีกผ่านพุ่มไม้ ฮัมเพลงและกวัดแกว่งดาบไม้สมดุลดีไปมา เสียงเอี๊ยดอ๊าดในยามเที่ยงคืนคือเฉินกระโดดออกจากห้องนอนชั้นสองของเธออย่างลับๆ เธอคิดว่าพ่อของเธอคงไม่รู้ว่าเธอมักแอบหนีออกไปเล่นสนุกคนเดียวยังไง
เจียงชานรู้ทุกอย่างดี เขาแอบไปเกลี่ยทางเดินที่ทอดไปยังประตูรั้วจนเรียบ พร้อมทั้งเก็บก้อนหินที่โผล่ขึ้นมาออกไปจนหมด เขาไม่อยากให้ลูกสาวที่ไม่ระวังล้มและสะดุดในความมืด
เขาเป็นพ่อที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัดอยู่เสมอ โดยการลงมือทำแทนที่จะพร่ำสอน ชื่อของเขา เจี้ยนซาน หมายถึง "ผู้สร้างหงซาน" ตอนที่ชิชิรู้เรื่องชื่อจริงของเขาครั้งแรก เธอหัวเราะแล้วบอกว่าชื่อนั้นดูธรรมดาเกินไป เหมือนก้อนหินแข็งๆ และดื้อรั้นก้อนหนึ่งเลย หินก้อนนั้นเปรียบเสมือนหลักยึดเหนี่ยวที่ค้ำจุนชีวิตของพวกเขาในปล่องภูเขาไฟหงซาน หินก้อนนั้นยอมละทิ้งความสามารถที่จะกระโดดข้ามแม่น้ำลำธาร แล้วเลือกจมลึกจนกลายเป็นเมืองและอารยธรรม แม้ว่าหินจะยังคงอยู่หลังจากที่เธอจากไปแล้ว แต่มันก็ยอมให้ตัวเองถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ
และวันนี้ประตูบานนั้นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอีกครั้ง เจี้ยนซานลุกขึ้นขึ้นจากโต๊ะทำงานของเขาและตรงไปยังห้องนั่งเล่น ลูกสาวของเขาถอดรองเท้าออก โยนกระเป๋าเดินทาง และทิ้งตัวลงบนโซฟา ไม่มีอะไรที่ดูปกติเลย เจี้ยนซานนับวันในใจของเขา เธอพักอยู่สามวันในช่วงวันหยุดปีใหม่และไม่ได้กลับมาอีกเลยเป็นเวลาหกเดือน การกลับมาสู่หงซานของเธอในช่วงบ่ายของวันจันทร์ที่แสนธรรมดาเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด บัตรเครดิตของเธอไม่มีรายงานการใช้จ่ายเป็นเวลาเกือบสี่วัน เธออยู่รอดได้อย่างไร? ทำไมเธอถึงดูเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียเช่นนั้น? เธอขึ้นรถเมล์ผิดหรือเปล่า? ปล่องภูเขาไฟหงซานขึ้นชื่อเรื่องภูมิประเทศที่ซับซ้อน ใครที่ไม่ค่อยได้กลับมามักหลงทาง ขี่พาหนะผิดเส้นจนต้องอ้อมไกลกว่าจะถึงบ้าน — แต่เจี้ยนซานก็เก็บทุกคำถามพวกนั้นไว้เงียบๆ คนเดียว
"หิวไหม?"
ลูกสาวที่รักยิ่งของเขาพยักหน้า
เขาทำบะหมี่และเพิ่มเนื้อแล่สองชิ้นเป็นพิเศษ หญิงสาวยังคงอยู่ในวัยเติบโต
เชียนยูเข้ามาในห้องครัวและจัดเตรียมโต๊ะอาหารอย่างเรียบร้อย เธอไม่ลืมกฎของชิชิ แม้จะเดินทางไปทั่วโลกเป็นเวลาสิบสี่เดือน พวกเขานั่งประจันหน้ากันและรับประทานอาหาร
"ช่วงนี้พ่อกำลังทดลองอะไรอยู่เหรอคะ?"
"ลูกคงจะไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับมันมากนัก"
"จะดีมากถ้าท่านสามารถทำอาหารได้ดีพอ ๆ กับที่ท่านทำงานด้านวิทยาศาสตร์ การทดสอบของคุณได้รับเงินทุนสนับสนุน HAS อย่างมากมาย"
"แม่เขาชอบอาหารที่พ่อทำนะ"
"แบบนั้นแปลว่าแม่ลิ้นจระเข้หรือเปล่า มันเค็มมากเลยนะคะ"
แม้ว่าเธอจะพูดยังไง เธอก็มักจะกินจนหมดทุกอย่าง แม้กระทั่งซุป แต่วันนี้แตกต่างออกไป เธอวางตะเกียบลงหลังกินไปเพียงสองคำ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับสายตาที่จับจ้องออกไปนอกหน้าต่าง
"พ่อ หนูว่าหนูคงเป็นคนอยู่ที่เดิมนานๆ ไม่ค่อยได้"
เขารู้ว่าเฉินเองก็ตระหนักดีว่าตัวเขาไม่อาจพูดอะไรออกไปได้ และคงไม่รู้ว่าจะสานต่อบทสนทนานี้อย่างไรดี เขามักจะปล่อยให้การสนทนานั้นผ่านไป แต่ท่าทีและสีหน้าของเธอ รวมถึงหางที่ลู่เป็นพิเศษในวันนี้ทำให้ดูเศร้าเป็นพิเศษ เขานึกขึ้นได้ทันทีว่าลูกสาวตัวแสบของเขาเริ่มโตขึ้นบ้างแล้ว และก็ค่อยๆ เรียนรู้บทเรียนของตัวเองทีละนิด
"ไปเหยียบถ่านมาหรือไง" กวาง เจี้ยนซานถาม "พ่อของแกเคยเป็นนักวิ่งที่รวดเร็วมาก ถ้าช้าเมื่อไหร่ มีดของแม่แกตามทันแน่ๆ"
"นี่พูดเรื่องอะไรอยู่เหรอ"
"ครั้งหนึ่งฉันเคยเดินป่าบนภูเขาโดยแบกอุปกรณ์ตรวจการณ์ที่มีน้ำหนักถึงหนึ่งร้อยกิโลกรัม แกเองก็เคยเห็นนี่ กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่นั่นเหรอ ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับการฝึกฝน เทียนซือชราจะบินนำไปก่อน ส่วนพวกเราก็วิ่งอยู่เชิงเขา พยายามตามให้ทัน..."
"โอ๊ะ พอได้แล้วน่า...! ฮู้วว คงไม่มีที่ไหนจะเหมาะกับฉันจริงๆ"
เธอเงยหน้าขึ้น พอตระหนักถึงความคล้ายคลึงนั้น เขาถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
"เออ แล้วแม่ของแก... ที่จริงเธอเคยออกจากหงซานถึงสามครั้ง แล้วนั่นก็นับแค่ตอนอยู่ที่นี่นะ"
"ว่าไงนะ? ทำไมพ่อไม่เคยบอกเรื่องนี้เลยล่ะ?!"
"เพราะบอกไปแกก็อาจไม่เข้าใจ"
เจี้ยนซานเห็นประกายและความสดใสกลับคืนมาบนใบหน้าของลูกสาวของเขา เฉินได้กลับมาแล้ว และในเวลาอันรวดเร็ว
"เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นตอนไหนคะ? ก่อนที่ฉันจะเกิดเหรอ หรือตอนที่พ่อย้ายกลับมาหงซาน? นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่แม่จากไปใช่ไหม? พ่อบอกว่าแม่ไปที่โร..."
"ต่อให้แกพยายามถามยังไง แม่แกก็สั่งฉันไว้ว่าห้ามบอก"
"โอ๊ย! ป้าแก่โง่นั่น! ทำไมกันนะ?!"
เขามองดูเด็กสาวที่เริ่มกินบะหมี่ของตัวเองอีกครั้งนึง
"แล้วจะย้ายออกอีกครั้งตอนไหนล่ะ"
เจียงชานรู้ทุกอย่างดี เขาแอบไปเกลี่ยทางเดินที่ทอดไปยังประตูรั้วจนเรียบ พร้อมทั้งเก็บก้อนหินที่โผล่ขึ้นมาออกไปจนหมด เขาไม่อยากให้ลูกสาวที่ไม่ระวังล้มและสะดุดในความมืด
เขาเป็นพ่อที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัดอยู่เสมอ โดยการลงมือทำแทนที่จะพร่ำสอน ชื่อของเขา เจี้ยนซาน หมายถึง "ผู้สร้างหงซาน" ตอนที่ชิชิรู้เรื่องชื่อจริงของเขาครั้งแรก เธอหัวเราะแล้วบอกว่าชื่อนั้นดูธรรมดาเกินไป เหมือนก้อนหินแข็งๆ และดื้อรั้นก้อนหนึ่งเลย หินก้อนนั้นเปรียบเสมือนหลักยึดเหนี่ยวที่ค้ำจุนชีวิตของพวกเขาในปล่องภูเขาไฟหงซาน หินก้อนนั้นยอมละทิ้งความสามารถที่จะกระโดดข้ามแม่น้ำลำธาร แล้วเลือกจมลึกจนกลายเป็นเมืองและอารยธรรม แม้ว่าหินจะยังคงอยู่หลังจากที่เธอจากไปแล้ว แต่มันก็ยอมให้ตัวเองถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ
และวันนี้ประตูบานนั้นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอีกครั้ง เจี้ยนซานลุกขึ้นขึ้นจากโต๊ะทำงานของเขาและตรงไปยังห้องนั่งเล่น ลูกสาวของเขาถอดรองเท้าออก โยนกระเป๋าเดินทาง และทิ้งตัวลงบนโซฟา ไม่มีอะไรที่ดูปกติเลย เจี้ยนซานนับวันในใจของเขา เธอพักอยู่สามวันในช่วงวันหยุดปีใหม่และไม่ได้กลับมาอีกเลยเป็นเวลาหกเดือน การกลับมาสู่หงซานของเธอในช่วงบ่ายของวันจันทร์ที่แสนธรรมดาเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด บัตรเครดิตของเธอไม่มีรายงานการใช้จ่ายเป็นเวลาเกือบสี่วัน เธออยู่รอดได้อย่างไร? ทำไมเธอถึงดูเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียเช่นนั้น? เธอขึ้นรถเมล์ผิดหรือเปล่า? ปล่องภูเขาไฟหงซานขึ้นชื่อเรื่องภูมิประเทศที่ซับซ้อน ใครที่ไม่ค่อยได้กลับมามักหลงทาง ขี่พาหนะผิดเส้นจนต้องอ้อมไกลกว่าจะถึงบ้าน — แต่เจี้ยนซานก็เก็บทุกคำถามพวกนั้นไว้เงียบๆ คนเดียว
"หิวไหม?"
ลูกสาวที่รักยิ่งของเขาพยักหน้า
เขาทำบะหมี่และเพิ่มเนื้อแล่สองชิ้นเป็นพิเศษ หญิงสาวยังคงอยู่ในวัยเติบโต
เชียนยูเข้ามาในห้องครัวและจัดเตรียมโต๊ะอาหารอย่างเรียบร้อย เธอไม่ลืมกฎของชิชิ แม้จะเดินทางไปทั่วโลกเป็นเวลาสิบสี่เดือน พวกเขานั่งประจันหน้ากันและรับประทานอาหาร
"ช่วงนี้พ่อกำลังทดลองอะไรอยู่เหรอคะ?"
"ลูกคงจะไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับมันมากนัก"
"จะดีมากถ้าท่านสามารถทำอาหารได้ดีพอ ๆ กับที่ท่านทำงานด้านวิทยาศาสตร์ การทดสอบของคุณได้รับเงินทุนสนับสนุน HAS อย่างมากมาย"
"แม่เขาชอบอาหารที่พ่อทำนะ"
"แบบนั้นแปลว่าแม่ลิ้นจระเข้หรือเปล่า มันเค็มมากเลยนะคะ"
แม้ว่าเธอจะพูดยังไง เธอก็มักจะกินจนหมดทุกอย่าง แม้กระทั่งซุป แต่วันนี้แตกต่างออกไป เธอวางตะเกียบลงหลังกินไปเพียงสองคำ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับสายตาที่จับจ้องออกไปนอกหน้าต่าง
"พ่อ หนูว่าหนูคงเป็นคนอยู่ที่เดิมนานๆ ไม่ค่อยได้"
เขารู้ว่าเฉินเองก็ตระหนักดีว่าตัวเขาไม่อาจพูดอะไรออกไปได้ และคงไม่รู้ว่าจะสานต่อบทสนทนานี้อย่างไรดี เขามักจะปล่อยให้การสนทนานั้นผ่านไป แต่ท่าทีและสีหน้าของเธอ รวมถึงหางที่ลู่เป็นพิเศษในวันนี้ทำให้ดูเศร้าเป็นพิเศษ เขานึกขึ้นได้ทันทีว่าลูกสาวตัวแสบของเขาเริ่มโตขึ้นบ้างแล้ว และก็ค่อยๆ เรียนรู้บทเรียนของตัวเองทีละนิด
"ไปเหยียบถ่านมาหรือไง" กวาง เจี้ยนซานถาม "พ่อของแกเคยเป็นนักวิ่งที่รวดเร็วมาก ถ้าช้าเมื่อไหร่ มีดของแม่แกตามทันแน่ๆ"
"นี่พูดเรื่องอะไรอยู่เหรอ"
"ครั้งหนึ่งฉันเคยเดินป่าบนภูเขาโดยแบกอุปกรณ์ตรวจการณ์ที่มีน้ำหนักถึงหนึ่งร้อยกิโลกรัม แกเองก็เคยเห็นนี่ กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่นั่นเหรอ ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับการฝึกฝน เทียนซือชราจะบินนำไปก่อน ส่วนพวกเราก็วิ่งอยู่เชิงเขา พยายามตามให้ทัน..."
"โอ๊ะ พอได้แล้วน่า...! ฮู้วว คงไม่มีที่ไหนจะเหมาะกับฉันจริงๆ"
เธอเงยหน้าขึ้น พอตระหนักถึงความคล้ายคลึงนั้น เขาถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
"เออ แล้วแม่ของแก... ที่จริงเธอเคยออกจากหงซานถึงสามครั้ง แล้วนั่นก็นับแค่ตอนอยู่ที่นี่นะ"
"ว่าไงนะ? ทำไมพ่อไม่เคยบอกเรื่องนี้เลยล่ะ?!"
"เพราะบอกไปแกก็อาจไม่เข้าใจ"
เจี้ยนซานเห็นประกายและความสดใสกลับคืนมาบนใบหน้าของลูกสาวของเขา เฉินได้กลับมาแล้ว และในเวลาอันรวดเร็ว
"เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นตอนไหนคะ? ก่อนที่ฉันจะเกิดเหรอ หรือตอนที่พ่อย้ายกลับมาหงซาน? นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่แม่จากไปใช่ไหม? พ่อบอกว่าแม่ไปที่โร..."
"ต่อให้แกพยายามถามยังไง แม่แกก็สั่งฉันไว้ว่าห้ามบอก"
"โอ๊ย! ป้าแก่โง่นั่น! ทำไมกันนะ?!"
เขามองดูเด็กสาวที่เริ่มกินบะหมี่ของตัวเองอีกครั้งนึง
"แล้วจะย้ายออกอีกครั้งตอนไหนล่ะ"
ภาพวาด
บันทึกของผู้พเนจร
เจี้ยนอวี่ — ภาษาของดาบ
หลงทะยานฟ้า